Użytkownik J.F napisał:
> Ale przeciez w cz-b maski nie bylo.
>
> Poza tym nawet jesli, to czesc elektronow przez maske przelatuje - i
> musza jakos wrocic :-)
>

W cz-b napięcie anodowe było doprowadzone do warstewki aluminium,
napylonej na wewnętrzną powierzchnię kineskopu, na luminofor pokrywający
ekran oraz na stożek lampy, czyli to coś miedzy szyjką a ekranem. W
kolorowych zresztą również. W kolorowych maska służyła elektronom przede
wszystkim do trafiania we właściwe pastylki luminoforów. Jakiś wpływ
napięcia też był ale nie przyspieszanie było głównym celem jej
istnienia, tylko rzucanie cienia.
Już tu się przewijało napięcie na Trinitronach Sony. Nawet na stosunkowo
małym, 17 calowym wynosiło 30kV.
Jeżeli masz jeszcze kienskopowy TV, to polecam prosty eksperyment, który
kiedyś niechcący sam wymyśliłem :-) Jeżeli ekran jest czysty, to
zbliżenie palca powoduje przeskoki lekkich, bezbolesnych iskier. Włosy
na łapie stoją. Obrywa się ładunkami zebranymi z niewielkiej powierzchni
ekranu. Myślałem, że jeżeli napylę na ekran aerozol antystatyczny, taki
do ubrań, to nie będzie iskrzyło. O, jakże się myliłem :-) Strzał w łapę
był głośniejszy i o wiele boleśniejszy. Szybko umyłem szkło. Podobny,
choć nie aż tak wstrząsający efekt osiągnąłem mierząc przekątną za
pomocą metalowej miarki. Po prostu ładunki spłynęły z większej
płaszczyzny. W każdym przypadku telewizor działał prawidłowo, nie było
żadnych plam na ekranie, czy innych zniekształceń, tylko ja obrywałem
ubocznymi efektami elektryzowania się zewnętrznej powierzchni szkła.
Pewnie są bardziej fachowe określenia tych efektów ale tak to mniej
więcej wyglądało. Zamiast aerozolu można próbować co będzie po nałożeniu
płata folii aluminiowej.
Maciek