bartekltg wrote:

> Przyłądze się do pytanie J.F.: miało być lepsze
> niż optoizolacja?

Trwalsze (grube dekady!) i tańsze przy wykonaniu wielokanałowym. Tylko
jeden element półprzewodnikowy, w odróżnieniu od elementów fotonicznych
praktycznie niepodlegający zużyciu, a przy tym całkowicie odseparowany
od prądów płynących w obwodzie izolowanym. Miejsca na płytce zajmie
podobną lub nawet mniejszą ilość, bo konstrukcja jest 3D.

Z tego punktu widzenia transoptor to jest zwykła dioda IR LED, która
traci emisyjność na skutek kumulowania defektów w strukturze. Oprócz
tego pozostaje sprawa układu, do którego ten LED jest podpięty. To
może byc wtórnik emiterowy, a może być 2x50 metrów kabla. W tym drugim
przypadku życie zaczyna być naprawdę wesołe. Prąd z konieczności płynie
przez diodę, a jaki to będzie prąd i w którą stronę, tego nikt nie wie.
Przy polaryzacji zaporowej przebicie i uszkodzenie LEDa może nastąpić
już przy kilku woltach. Trzeba dać albo transoptor AC, z symetryczną
parą LEDów, albo dodać z zewnątrz diodę o polaryzacji przeciwnej do LED.
To już 2 elementy. Przy solidnym EMP oporniczek ograniczający prąd albo
wyparuje, albo dozna zwarcia, albo wytrzyma, ale i tak nic nie ograniczy,
bo jest policzony na 12V, a nie na 3kV. Połączenie jest szeregowe, więc
stosowny prąd zobaczy i dioda, promiennie kończąc żywot. Trzeba dobezpieczać
dalej. Dla surge level 4 stosownie będzie dodać równolegle z przewodami
i przed opornikiem rurkę wyładowczą GDT w celu skanalizowania większości
energii impulsu, za nią szeregowo TBU (czyli zasadniczo 2 MOSFETy zubożone
i połączone w topologii ogranicznika prądu AC) celem ograniczenia prądu,
który przedarł się przez GDT, a za tym jeszcze transil jednokierunkowy.
Razem 6 elementów, w tym kilka stosunkowo drogich. Skuteczne, ale
skończylismy z dziełem godnym Rube Goldberga.

A teraz spróbuj ubić cewę. :)
Dla prądów wolnozmiennych stanowi zwarcie w obwodzie, więc za darmo
rozwiązuje kwestię odporności na elektrostatykę, a na EMP są bardzo
porządne druty. Trwałe uszkodzenie cewki to stopienie drutu, a do tego
paru dżuli trzeba. Sądzę też, że nawet ewentualne przebicie izolacji
drutu nie będzie większym problemem, bo napięcia pracy w stanie ustalonym
są za niskie, by istotny prąd popłynął nawet przez izolację zwęgloną.

Ale to można zrobic i bez hallotronu, tylko trzeba mieć źródło napięcia
w.cz. Wzmiankowany rdzeń (bez szczeliny) zauważalnie nasyca się już przy
1Az, a przy 1,4Az nawet Stevie Wonder z latwością dostrzeże różnicę. :)
Zaleta więc jest taka, że przy solidnym prądowym surge rdzeń się łatwo
nasyci i cewka "zniknie" z obwodu, wada: pojawi się pojemnościwe sprzężenie
uzwojeń i surge o stromych zboczach przejdzie tędy, a nie przez akcję
transformatorową.


Pozdrawiam, Piotr