John Smith wrote:

> Tego nie czuję, dałeś dwa źródła prądowe połączone szeregowo?

W sumie to są bardziej ograniczniki niż źródła, ale dokładnie tak.
Każdy tranzystor ma połączone źródło z bramką (co daje ograniczenie
IDSS=1..3mA, w praktyce 1,6mA powtarzalne zdumiewająco dobrze, nawet
pomiędzy tranzystorami w różnych obudowach), a następnie dwa takie
zestawy są połączone źródłami. Wychodzi z tego dwójnik, którego
wyprowadzenia stanowią dreny. Jeden dren jest podłączony do L
230V, a drugi szeregowo do cewki 37 zwojów. Drugi koniec cewki
do N. Druga cewka służy tylko do sprzęgania tego obwodu z układem
reagującym na informację o przejściu przez zero.

Wygląda to jak transformator, ale działa poniekąd odwrotnie: napięcie
pojawia się wtedy, gdy uzwojenie wtórne nie jest zasilane. Są to więc
dwa dławiki sprzężone, a całość funkcjonalnie działa jak przetwornica
flyback, produkując impulsy z częstotliwością 100Hz. Liczbę zwojów
trzeba sobie tak dobrać, by napięcia były sensownie przetwarzalne
przez np. mikrokontroler. Indukcyjności są spore (58 i 228mH), więc
rdzeń powinien mieć maksymalne dostępne AL, co w praktyce oznacza
toroidy ze szkła metalicznego nanoperm. Uwaga, co drugi impuls jest
ujemny, więc trzeba sobie z tym umieć jakoś poradzić (mostek Graetza,
podwójne uzwojenie wtórne z prostownikiem dwudiodowym, komparator
okienkowy).

Pozdrawiam, Piotr