Użytkownik "Stachu 'Dozzie' K." <d...@d...im.pwr.wroc.pl.nospam>
napisał w wiadomości grup
dyskusyjnych:s...@d...im.pwr.wr
oc.pl...
> Siła shella (nie tylko basha) leży w narzędziach, które z niego można

I dodałbym - w tym że shell tak naprawdę jest po to, aby sklejać inne
programy - a ponieważ jest stosowany ad hoc, to nie może to być ciężkie,
tylko tak proste jak możliwe. W bash można pewnie bardzo wiele. Tyle że jak
mam coś nieco ambitniejszego - to sięgnę po awk. Bash łyknie to
bezproblemowo. Jak potrzebuję cos skompresować - to dlaczego nie zrobić to
np. zip-em - dokładnie w ten sam sposób jak robi się to ręcznie, tj.
wypisując na konsoli? Nie ma narzutów na uczenie się dokumentacji, na
dumanie o obiektach itp. sprawach mało ważnych (czyli na zajmowaniu się
narzędziami zamiast robotą do wykonania).

GUI+myszka to rewolucja. Ale przy tej rewolucji często zapomina się o
efektywności. Prosty przykład, z tzw. życia:

Jest trochę danych - pięćdziesiąt plików, w każdym po pięć kolumn liczb.
Trzeba je wykreślić na jednym wspólnym wykresie. Co się będzie działo? Ano
sięgamy po średnią półkę - Microcal Origin, cena jakieś marne kilkaset
dolarów. Duża kobyła, ale co tam - kilkaset dolarów to i nie dziwota że ma
paręset megabajtów. I że potrzebuje pięciu-sześciu patch'y. I co robimy?
Ano: click na "open", click na "file", parę clicków na dobranie się do
właściwego folderu i wybranie pliku, pozostaje jakieś "ok". Jeszcze trochę
klikania jeżeli nazwy kolumn w arkuszu chcemy mieć znaczące a nie A,B,C.
Wychodzi około 10 kliknięć na plik czyli 500 kliknięć na całość. I nadal
mamy problem - jak scalić te 50 plików (teraz już reprezentowanych przez
arkusze) w jeden. Acha... od którejś wersji Origina jest już lepiej - można
robić "open multiple files" - nadal mamy jednak odrębne arkusze. Tak czy
siak samo otwarcie danych to zajmuje około 1 godziny. Sic! Wykreślanie,
drukowanie - to kolejne setki kliknięć i czas tracony na prowadzenie
komputera "za rękę".

Oczywiście Origin jako kombajn ma wbudowany własny język LabTalk (a
począwszy od nowszych wersji to wbudowany kompilator niby-C i jeszcze
biblioteki numeryczne jakieś straszne). Są obiekty i można robić plug-iny.
Zrobienie prostego plug-inu czytającego dane wymaga przebrnięcia przez
dokumentację i zabierze dwa-trzy dni.

A tymczasem w Linuksie jest takie paste, prosty skrypt w bash plus sed plus
gnuplot - i mamy w zasadzie ten sam rezultat niekoniecznie dużo szybciej za
pierwszym razem (pewnie jedna, dwie godziny) - ale tak, że gdy będzie
kolejnych 50 plików, to odpalenie skryptu zajmie może 5 minut. Gdyby plików
było z jakiś tam powodów nie 50, a 5000 - cóż, trochę czasu - ale skrypt
pozostanie ten sam, a czas tracić będzie CPU a nie ja. Ręka odpoczywa, oczy
się nie męczą - oszczędzam sobie tysięcy, dziesiątków tysięcy kliknięć.

To jest moim zdaniem sens istnienia prostych rozwiązań w rodzaju bash.

slawek