Użytkownik zapinio napisał:
> Rtęciowane...
> Ze wspomaganiem jonowym.

Ale wiesz - o tych stykach rtęciowych to pisał stary wyjadacz robiący
przy elektronice medycznej. A o złocie indowanym - ja, stary zawodowy
technolog elektronowy...

Jedyną wadą styków rtęciowanych jest to że dają się tylko w
kontaktronach i innych podobnych zamkniętych elementach stosować (i były
stosowane, niestety dyrektywa RoHS rtęci nie lubi), złotem indowanym
można zaś styki w złączach pokrywać.

W zastosowaniach profesjonalnych, zwłaszcza laboratoryjnych ma to
uzasadnienie (powtarzalność wyników), w sprzęcie w sumie powszechnego
użytku jakim jest sprzęt audio jest to wciskanie ciemnoty - bo żadnego
realnego polepszenia odsłuchu to dać już nie może. Zwykła porządna miedź
elektrolityczna, niepotargane kable, złącza z niewycierającego się i
sprężynującego materiału (poczynając od fosforobrązu, przez brąz
krzemowy do berylowego ale ten ostatni to już chyba za dużo do sprzętu
powszechnego użytku) i pokryte niewycierającą się, niekorodującą warstwą
metaliczną. Klasycznie - złoto elektrolityczne, zwykłe, bez indu
położone na podwarstwie niklu bezprądowego (zabezpiecza złoto przed
wniknięciem w miedź, oj po podgrzaniu złoto potrafi całkowicie w miedzi
zniknąć, oraz ma wyjątkowo dużą twardość i nie ulega wycieraniu).

Oczywiście jak się styki zrobi z mosiądzu a pokryje srebrem
(zasiarczającym się na potęgę) to pewnego kontaktu oczekiwać nie należy.

--
Darek