On Thu, 21 Aug 2025 00:21:51 +0200, Jarosław Sokołowski wrote:
> Pan J.F napisał:
>>> Nic nie generowały a z rachunkiem przychodziła osobna karta
>>> perforowana (sic!) z rozliczeniem tej rozmowy.
>>
>> Tych perforowanych to ja nie pamiętam, ale może dlatego, że już
>> komputer drukował.
>
> A ja pamietam. Ale to mogła być specyfika warszawska.
>
>> Taka karta peforowana jak do komputerów, czy raczej cos ręcznie
>> dziurkowane typu konduktor w pociągu?
>
> Dziwna jakaś, z okrągłymi dziurkami, ale nie od konduktora, widać
> było, że to z maszyny. Na karcie chyba było nabazgrane długopisem o co
> chodzi. To mogła być po prostu demonstracja Nowoczesności i przykład,
> jak Druga Polska będzie wyglądała.

Klientowi do niczego niepotrzebna.
Za to przydałaby sie wewnętrznie, do wystawiania rachunków.

No chyba, że na dowód wykonania rozmowy, i może jeszcze długości
trwania?

>> P.S. kiedyś trafiłem na opis "urządzenia do rozpoznawania pisma
>> ręcznego". składało się to z płytki z mniejszymi sektorami,
>> metalowego "rysika" na kabelku, i paru przekaźników.
>> Przy odpowiednio fachowym "napisaniu" cyfr na płytce i zwierania
>> obwodu sektów, przekaźniki dekodowały cyfrę.
>> W zamyśle miało służyć właśnie telefonistkom, do zapisywania danych
>> o rozmowach, do dalszego przetwarzania. Widać na czym amerykańskim
>> centralom zależało.
>>
>> Ale chyba klawiatura byłaby lepsza ?
>
> Klawiatury w maszynach do pisania mieli jeszcze w XIX wieku. A tutaj
> panie rozpoznawanie pisma ręcznego, powiew XXI wieku!

To akurat były lata gdzieś 60-te, ale może i powiew 21w miał być.
A skonczyło się tak, że telefonistki wyp* :-)

O, Belmont Frisbee
https://onetuberadio.com/2020/11/18/1960-handwriting
-recognition/
https://www.worldradiohistory.com/Archive-Electronic
s-Illustrated/Electronics-Illustrated-1960-11.pdf
strona 41

P.S. a młodzież (skauci) na obozie niczym radzieccy pionierzy :-)


J.