Pan J.F napisał:

>> Takie centralki były na ręke telekomom. Jeśli księgowość jest
>> wiecznie zajęta, to przy każdej *próbie* dodzwonienia się
>> operator inkasował za połaczenie.
>
> Owszem, ale księgowość niekoniecznie była tak znów stale zajęta.

Księgowość traktuję metaforycznie. W każdej firmie jest gaduła, do
którego nie sposób się dodzwonić.

> Prędzej rejestracja w przychodni.

Tam powinien być numer bezpośredni. Zwykle był.

> No i mogło być jakies przełączanie na sekretariat.

A owszem. Jak centralkę programował ktoś kumaty, to po określonym
czasie przerzucało na sekretariat. A tam pomagali wybrać "rozmówcę
zastępczego".

>> Po wybraniu kierunkowego dostawało się sygnał centrali innej
>> miejscowości i można było kręcić dalej. Ale czas do nawiązania
>> połączenia był nietaryfikowany, więc nie na rękę operatorowi.
>> A drogocenna linia zajęta.
>
> Niby tak, ale telefonistki nie trzeba, a ona, oprócz pensji,
> marnowała jeszcze więcej czasu.

Na studiach miałem praktyki robotnicze we fabryce. Wszyscy marnowali
tam czas. Taki system.

>> Liczyć sobie mogli, ale skąd mieli wziąć tę centralę?
> Jakoś jednak centrale były produkowane.

Nie produkowaliśmy central, ale coś innego (nie produkowaliśmy),
choć też na prąd. Wiem, jak to wyglądało.

--
Jarek