Pan J.F. napisał:

>> Ja widziałem przy Odrze również czytniki taśm. A także perforatory.
>> Ale mogło to być do różnych rzeczy -- na przykład do linotypu.
>
> A tu ta asynchroniczna praca, i jakas blokowa - po po jednym znaku
> sie czytac nie dalo, precyzyjnie blokami tez nie, chyba, ze odstepy
> na tasmie duze ...

Tu nośnik danych wymuszony jest zapisem, a nie odczytu. Perforator
taśmy jest w stanie szybko przyjmować duży strumień danych. Tych,
co są na bieżąco produkowane przez komputer, a już nie mieszczą się
w jego pamięci operacyjnej. Potem można to nazad wessać czytnikiem.
Czyli historycznie jest to pierwsza pamięć zewnętrzna. Potem przyszły
taśmy, bębny i dyski magnetyczne. Dwa w jednym -- bo te potrafią
jednym urządzeniem i zapisać, i odczytać.

W linotypach odwrotnie -- linotyp potrafi składać i odlewać wiersze
szybciej, niż człowiek klepie w klawiaturę. No i jest droższy od
stanowiska perforacji taśm. W ten sposób kliku zecerów mogło klepać
w jeden linotyp. Nawet zdalnie, bo taśmę łatwo przewieźć, a nawet
przesłać dalekopisem.

--
Jarek