Pan Tomasz Szcześniak napisał:

>> W epoce lampowej nie miniaturyzowano, bo urządzenia elektroniczne robiły
>> zaskakująco dużo jak na swoja wielkość. Przejście na tranzystory samo
>> z siebie znacząco zmniejszyło elektronikę, więc po co starać się dalej.
>> Gdyby nie nadejście półprzewodników, to pewnie z czasem urządzenia lampowe
>> doprowadzone zostały do tak samo małych rozmiarów, co te na tranzystorach
>> (nie SMD, ale jak TG5 czy TG52).
>
> Można zrobić lampy scalone, miniaturowe, wykorzystujące emisję polową i
> inne patenty, ale - zaprojektowanie tego i wykonanie wymaga sporej mocy
> obliczeniowej, zarówno na etapie projektowania, symulacji, jak i
> wykonania (sterowanie maszyn) pytanie, czy nie powstała by luka
> technologiczna pomiędzy tym co trzeba aby te lampowe cuda wytworzyć,a
> tym co mogłoby bez nich być dostępne.

Próżniowe układy scalone to już krok dalej. Ale można po prostu robić
małe i oszczędne lampy. I robiono (co jest najlepszym dowodem, że się
da), głównie w Związku Radzieckim. W czasach gdy już opanowaono technikę
półprzewodnikową, ale jeszcze liczono na suwakach logarytmicznych. To
efekt doktryny wojennej, która zresztą kazała Polsce być przez pewnien
czas największym producentem lamp elektronowych, i tu najdłużej na
rynku były radia i telewizory lampowe. W każdym razie ruska ołówkowa
lampa miała minimalne napięcie żarzenia poniżej jednego wolta i prąd
około 10 mA.

>> Tymczasem samo obniżenie napięcia żarzenia poniżej wartości katalogowej
>> sprawiało, że psucie było kilka razy rzadsze, a pobierana enerdia spadała
>> radykalnie. Komputer liczył tak samo dobrze. Na takie pomysły wpadali
>> jednak dopiero ci od eksploatacji maszyn, a nie ich konstruktorzy. Da
>> się to wytłumaczyć wyłącznie pośpiechem -- epoka komputerów lampowych
>> trwała krótko.
>
> Raczej - brakiem doświadczeń. Nikt wcześniej nie robil takich urządzeń,
> składających się z tak wielkiej ilości lamp, nie zdawano sobie sprawy
> z wielu rzeczy.

To trzeba było doświadczeń nabrać. Choćby obniżyć napięcie żarzenia
i patrzeć, jak dobrze się przerzutnikowi przerzuca. Wiem, to trochę
tak, jakbym ojców pouczał, ale wciąż mnie to dziwi. Tłumaczę zatem
pośpiechem.

> Nawet ze statystyki - lampy psują się bardzo rzadko. Ale żeby wypadła
> jedna z 10000 lamp - to już znacznie częściej.

W dodatku częściej niż ze starości psują sie od przypadku. Zatem telewizor
co kilka lat, a komputer mający tysiąc razy więcej pamp -- co kilka godzin.

>> Co łatwiejsze?! Nixie pasowało do swojej epoki, kiedy to stosowano na
>> przykład liczniki dekadowe. Piętro, na którym znajduje się winda też było
>> łatwiej pokazać na nixie z dziesięcioma elektrodami i tylomaż stykami.
>
> Nixie się AFAIR pojawiły jako elementy wyświetlające do dekatronów,
> wtedy oczywiście tak. Ale bardzo szybko sterowane były już z "normalnej"
> elektroniki cyfrowej, binarnej lub BCD.

Z tym "bardzo szybko" trzeba ostrożnie. Dekatrony i nixie to lata
pięćdziesiąte, a scalony układ steriwanua (74141) pochodzi dopiero
z lat siedemdziesiątych.

> A zrobienie dekodera z 4 na 7 wyjść jest prostsze niż dekodera
> z 4 na 10 wyjść. Niezaleznie od technologii którą się to robi.
> Analogicznie - trzy bufory mniej na strowanie segmewntów potrzeba,
> to też 30% redukcji.

Mało było wcześniej logiki binarnej w układach, a dziesiętnej całkiem
sporo. Woltomierze cyfrowe z lampami nixie też były dziesiętne.

--
Jarek