Nominalne napięcie linii radiowęzłowej zależało od wielkości sieci.
W sieciach średniej wielkości było to 120V, w rozleglejszych 240V,
W każdej wsi albo dzielnicy montowane były transformatory obniżające napięcie
do 30V - do takiego napięcia były przystosowane najpierw wysokoomowe głośniki
elektromagnetyczne (magnes podkowiasty, cewka, kotwica połączona "popychaczem"
ze środkiem membrany), później niskoomowe dynamiczne z transformatorami
dopasowującymi, w "luksusowych" wersjach transformator po wtórnej stronie miał
odczepy i przełącznik głośności.
Odporność wzmacniacza na ewentualne zwarcia napowietrznych linii zapewniały
szeregowe rezystory na odgałęzieniach magistrali i na linii do każdego
budynku.
W budynkach wielorodzinnych kolejne rezystory były montowane na odgałęzieniach
do każdego głośnika.
Zwarcie na linii pojedynczego "kołchoźnika" skutkowało tylko niewielkim
przyciszeniem pozostałych w budynku a nie całkowitym zanikiem głosu - na to
propaganda nie mogła sobie pozwolić.

--
Wysłano z serwisu Usenet w portalu Gazeta.pl -> http://www.gazeta.pl/usenet/