Pan Pszemol napisał:

>>> Po prostu uważam, że patenty są po to, żeby chronić ISTOTNE wynalazki.
>>
>> Pierwotnie było wręcz tak, że idea patentowania zrodziła się z potrzeby
>> *rozpowszechnienia* wynalazku. Historia techniki zna liczne przykłady
>> wielkich fortun wyrosłych z realizacj pomysłu utrzymywanego w tajemnicy
>> i wykorzystywanego w produkcji. Ci bardziej nieufni zabierali sekret do
>> grobu, trzeba było czekać wiele lat, nim kto inny wpadnie na to samo.
>>
>> Receptą na to były patenty, które dawały pomysłom ochronę na drodze
>> prawnej, z wykorzystaniem apartatu państwowego. Publikujemy szczegóły
>> wynalazku, ale każdy kto z tego korzysta, musi zapłacić -- bo jak nie,
>> to mu państwowy urzędnik zrobi kuku. Wynalazca śpi spokojnie, nie musi
>> się dwoić i troić by sam sprostać popytowi, tylko żyje z opłat od mniej
>> pomysłowych, za to pracowitych ludzików.
>
> Jarku, brawo.

Może lepiej powiedzieć: Wenecjanie, brawo! Bo to owi sprytni i pragmatyczni
republikanie już w XV wieku ustanowili skuteczne i rozsądne prawo patentowe.
Największy nacisk kładło ono właśnie na jawność -- dawaj koleś kwity, pokaż
cożeś tam nawymyślał, a my, Republika Wenecka, obiecujemy, że każdemu kto
by chciał się załapać na darmochę, zrobimy z dupy jesień średniowiecza.

Ochrona patentowa była krótka, od trzech do najwyżej kilkunastu lat. Dobrze
to świadczy o wynalazkach -- musiało dać się na nich przez ten czas zarobić.
Nie wydawano tych dokumentów wiele, kilka rocznie, może trochę więcej, nie
pamiętam dokładnie, ale jakieś kopie tych opisów chyba kiedyś oglądałem.
Rzecz dotyczyła przeważnie statków lub szkła -- bo tym Republika naonczas
stała. A stała coraz lepiej, bo w kupie siła, a prawo patentowe pozwalało
dziłać wszystkim zgodnie.

Od czasów weneckich mamy tylko gorsze prawa patentowe, często robione na
zasadzie "chciałabym, ale się boję". To głównie dotyczy jawności, do której
nie podchodzi się z należytą powagą, a to jest sprawa kluczowa. Za to okres
ochrony przybrał długość karykaturalną.

Jarek

--
Człowiek nie powinien spedzać życia w pracy, bo to grzech. Bóg dał nam Paryż,
Wenecję, architekturę secesyjna, zegarki i zegary Art Deco. Dał nam poziomki,
zamglone świty za oknem kawiarni, sklepy. Dal nam Tomasza Manna oraz Prousta
a takze wrzosowiska Irlandii oraz wymyslił bilard i nastolatki i tysiąc innych
rzeczy, jak wodospady, Boską Komedię, fajki, wiersze Rilkego, ulice wysadzane
platanami na południu, amerykanskie samochody z lat czterdziestych, pióra Mont
Blanc, przewodnik po Grenadzie oraz Koniaki, Giny, Whisky. I Bordeaux. Na pewno
nie w tym celu żebym siedział osiem godzin dziennie w pracy jak jakiś chuj.