W dniu 2013-04-03 21:39, (Tom N) pisze:
> Artur Maśląg w
> <news:515c7ed0$0$1230$65785112@news.neostrada.pl>:
>
>> W dniu 2013-04-03 20:43, Tomasz Pyra pisze:
(...)
>>> Tylko po prostu jedni potrafią zrobić samochód który zatrzymuje się na 40m,
>>> a inni nie potrafią zrobić takiego który zatrzymałby się chociaż na 70m.
>
>> Zastanawia mnie Twoja wiara w te 70 metrów. Stokowe Polonezy
>> zatrzymywały się w granicach i poniżej 50 metrów. Bez ideologii.
>
> <http://humorekk.eu.interia.pl/strach.na.drogach.8.h
tml>
>
> "Jakieś porównanie z 1996 albo 1997 w prasie. OIDP to testowy poldek miał
> uszkodzony układ hamulcowy (coś ściągało na boki, wynik był przy nagrzanych
> hamulcach (zimne koło 50m) Jak powtórzyli test na fabrycznie nowym poldku,
> ze sprawnym układem hamulcowym, to wyniki były koło 45 metrów bez różnicy
> czy ciepłe czy zimne"

To by wiele wyjaśniało. Ja tam poldonami w różnych wersjach zrobiłem
kilkaset kkm i jakoś nie zauważyłem apokaliptycznej drogi hamowania,
a nie były to tylko dychawiczne wersje wielkoseryjne i nie tylko w
jeździe cywilnej :) Faktem jest jedno - oryginalny układ hamulcowy
(odziedziczony ze starszego kuzyna) średnio się sprawował w naszym
klimacie. By pracować skutecznie i bezawaryjnie wymagał częstego
serwisu, czyli zwykłego czyszczenia (+ częste problemu ze
wspomaganiem). Przy normalnej jeździe dawał radę nawet w Alpach.
No, jak ktoś chciał poupalać to bez problemu można było hamulce
ugotować. Lepiej było z układem Lucasa - ten już był na to mało
czuły na aurę.

BTW - miałem porównanie. Takie np. Audi 100 (C3 chyba) w automacie
miało taki hamulec, że ledwo się nacisnęło pedał to już była zbiórka
na przedniej szybie. No, ale to była zasługa potężnego wspomagania.
W Polonezie trzeba było użyć sporo większej siły, a wtedy efekty były
podobne ;)