Dnia Sun, 2 Jun 2019 16:09:46 +0200, Marek S napisał(a):
> W dniu 2019-06-02 o 12:49, RoMan Mandziejewicz pisze:
>> Rozsądny inżynier dźwięku nie przekracza dynamiki 60 dB, co dla 16
>> bitów daje odstęp najcichszych dźwięków od szumu na poziomie 30 dB.
>
> O ile ten rozsądny inżynier partycypuje w programie loudness wars, to
> wtedy tak. Czasem nawet 30-40dB nie przekracza, głównie w muzyce Pop.
> Muzyka wtedy jest słyszalna jako ciągły łoskot. Nie ma cichych
> instrumentów: czy to perkusja, czy cokolwiek innego - wszystko gra z
> jednakowym poziomem. Wysokie tony zamieniają się w syk jak spuszczanie
> powietrza z kompresora.

Dlaczego ? Tzn dlaczego zmiana glosnosci mialaby zmieniac brzmienie ?

>> Oczywiście, prawdziwy meloman słucha muzyki w komorze ciszy i wtedy
>> rzeczywiście może usłyszeć szumy CD. Dopóki nie dopadnie go szczyt i
>> nie zamaskuje szumów.
>
> Gdybyś miał zdrowy słuch, to poleciłbym Ci eksperyment:
>
> 1. Zgrać jakiś kawałek z CD wykorzystujący pełny zakres dynamiki formatu
> (16 bitów) - co nie znaczy, że nagranie ma mieć 96dB. Fragment ten nie
> powinien być łoskotem lecz zawierać dużo cichych fragmentów. Mógłbym
> nawet zaproponować jakieś utwory. Chodzi o to aby były "ciche" fragmenty
> w widmie częstotliwościowym, gdzie szum mógłby być usłyszany.
>
> 2. Zresamplować go do 6-7 bitów i nagrać na CD.
>
> 3. Odtwarzać naprzemiennie obie płyty z tym samym poziomem głośności.
> Nawet nie trzeba się wsłuchiwać aby ogromną różnicę w zaszumieniu usłyszeć.

Ale to jest zly eksperyment.
Wlasciwy jest taki:
-przygotuj stosowny fragment 24-bit,
-nagrajmy go na DVD-Audio i CD,
-odtwarzamy na dobrym odtwarzaczu

J.