Pan Krzysztof Halasa napisał:

>> Regulamin nadawał temu wszystkiemu spójność. Zakładał, że abonent jest
>> stroną umowy, a jej skutki nie wykraczają poza wykonanie tego jednego
>> połączenia. Ot, zadzwonił i zapłaci za to na fakturze, tej co zwykle.
>
> Ale regulamin w żaden sposób nie wiązał "klienta". Abonent musiałby go
> zaakceptować, nie mogło tu być żadnej "dorozumianej zgody".

Według planów miało być tak, jak przy połączeniach zagranicznych.
Dzwonię do USA, zarabia na mnie amerykański operator, ale fakturę
dostaję od tego lokalnego, z którym mam zawartą umowę. To nie był
takie głupi pomysł, te miedzystrefowe przez róznych operatorów --
gdyby tylko te plany zostały konsekwentnie zrealizowane.

>> Ciekawe jak to wyglądało w firmach. Pracownik dla szpasu wybrał
>> to 1044, a potem księgowy dostał jakąś dziwną fakturę, do której
>> brak mu podkładki.
>
> To akurat nie musiałoby być problemem, faktura zwykle nie wymaga
> podkładek.

Zwykle wymaga. A bo to mało razy jakaś księgowa ganiała za mną
z czyjąś fakturą, bym opisał o co chodzi i za co ona płaci.

>> Takie zawieranie umowy klawiszem nie jest dzisiaj niczym niezwykłym.
>
> Zawieranie umowy np. na dostawę pizzy - nie, ale wydanie przedmiotu
> umowy i zapłata dokonywane są przez klienta, nie przez abonenta.
> Natomiast nie wydaje mi się, by "klawiszem" można było zawierać umowy,
> których częścią jest nakładanie zobowiązań na _abonenta_ (pomijając
> zobowiązania, na które abonent się zgodził np. w umowie abonenckiej,
> na "prefix" itp). W każdym razie nie jest to nic "zwykłego".

Odkąd Prawo telekomunikacyjne rozszerzyło definicje abonenta również
na użytkowników kart przedpłaconych, to jest to zwykła codzienność.

>> W ten sposób zmienia się taryfy w prepaidach. I nikt się nie martwi
>> tym, że numierki może wciskać ktoś inny niż właściciel.
>
> Owszem, ale zmiana taryfy nie jest raczej zawarciem umowy. Umowę
> ("adhezyjną", warunki określają opublikowane regulaminy itp.) zawiera
> się przez zakup karty (ew. przez jej pierwsze użycie), i ta umowa
> pozwala na dokonywanie zmian m.in. taryfy posiadaczowi telefonu (który
> np. musi znać PIN, jeśli taki jest ustawiony). Dodatkowo taka umowa
> niespecjalnie może nakładać zobowiązania na klienta (w szczególności,
> jeśli jego tożsamość nie została dobrze potwierdzona, i jeśli operator
> nie dysponuje dobrym dowodem, że klient się na warunki umowy zgodził).

Jeśli zakup i pierwsze użycie jest zawarciem umowy, to zamiana sposobu
rozliczeń przez wybranie kodu tak samo jest. W pierwszej umowie zgodziłem
się, że będzie mi ubędzie 10 groszy po każdej minucie rozmowy, a w drugiej,
że od razu spadna trzy dychy, choćbym nawet nigdzie nie zadzwonił. Ale
gdybym dzwonił ile wlezie, to ani grosza więcej nie oddam.

--
Jarek