Pan J.F. napisał:

>> Ale w transmisji DSL zastosowano genialną w moim przekonaniu
>> sztuczkę, która służy robieniu w rurę tow. Kotieknikowa i Mr.
>> Shannona. Nie korzysta się tam z jednego ciągłego zakresu
>> częstotliwości o szerokości 2N by przesłać strumień N bitów.
>> Wydzielane są fragmenty pasma transmisyjnego lini telefonicznej,
>> każde o szerokość mniej więcej takiej, jak w oldskulowym modemie.
>> I na nich, całkiem osobno, transmituje się strumienie danych.
>
> Ale to nie "robienie w rure", tylko wykorzystanie na maksa :-)

Jasne, że nikt tym ADSL-em nie godzi w wielkie podstawowe twierdzenia.
Ale w czasach obu panów, gdy się mówiło o transmisji cyfrowej, każdy
spodziewał się zwiększenia zapotrzebowania na pasmo. Transmisja cyfrowa
kojarzona była z gwarancją stuprocentowej wierności sygnału -- a to
w związku z tym, że chodziło o przekazanie informacj binarnej w wielkości
fizycznej zmieniającej się w sposób ciągły. Więc szumy i zakłócenia
ginęły całkowicie, gdy liczyły się tylko dwa stany napięć -- większy
lub mniejszy od progu, od którego starano się trzymać z daleka.

Można zatem powiedzieć, że wierność cyfrowa osiągana była metodami
analogowymi. Dzisiaj w większości transmisji cyfrowych zakłada się,
że błędy wystąpią, i to nawet na sporym poziomie. Eliminowwane będą
dopiero później, metodami statystycznymi. Jeśli jest to transmisja
wielokanałowa, jak ADSL, to niektóre kanały mogą osiągnąćniekorygowalny
stopień błędów, mogą wręcz być całkiem nieużyteczne.

Gdyby gdzieś w latach siedemdziesiątych student na egzaminie opowaidał,
że przez dwudrutową linię telefoniczną długości kilku kilometrów można
przesłać program telewizji kolorowej, w dodatku bez żadnego śnieżenia,
a do tego towarzyszący dźwięk stereo Hi-Fi -- to by zaraz z tego egzaminu
wyleciał (jeśli nie za nieuctwo, to za picie przed egzaminem).

--
Jarek