Użytkownik Marek Wyszomirski napisał:
> W sumie jakimś rozwiązaniem jest to, co stosowała Minolta w modelu A2 -
> po włączeniu lupki widzę powiększony fragment kadru (z możliwością
> przesunięcia kursorem obszaru powiększanego w dowolne miejsce kadru) do
> momentu wciśnięcia do połowy spustu migawki - wtedy wraca mi na ekran
> cały kadr. Jeśli chcę wrócic do powiększenia - wystarczy zwolnić spust
> migawki i znów wraca powiększony fragment (oczywiście rejon, w który
> uprzednio przesunięto powiększenie).
>

Marku, w G1 jest podobnie, jak opisujesz w A2, czyli:
- Przełączam na MF.
- Lekko ruszam pokrętłem ostrości.
- W wizjerze powiększenie zajmuje cały obraz, w rogu jest znacznik gdzie
ten fragment się znajduje. Taka jakby mapa - duży prostokąt z małym,
oznaczającym pozycję powiększenia. Widzisz tylko powiększenie.
- Można przesuwać położenie powiększenia po mapie.
- Powiększenie znika po kilku sekundach bezruchu albo po lekkim
naciśnięciu spustu.
- Nie ma tylko pwrotu do powiększenia po zwolnieniu spustu. Trzeba
ruszyć pierścieniem.

Dla obiektywów MF, podpinanych prze przejściówkę, wystarczy nacisnąć
przycisk, uruchamiający powiększenie.
Wszystko jest (jak dla mnie) bardzo wygodne, mało tego, przymykanie
przysłony w manualnym obiektywie nie powoduje ściemnienia obrazu, tylko
zwiększenie głębi ostrości i poprawę ostrości - jak to zwykle bywa po
przymknięciu niektórych obiektywów. To jest przewaga wizjera
elektronicznego nad optycznym. Oczywiście do momentu zbyt drastycznego
braku światła, np. we wnętrzu. Wtedy pojawia się szum.

Maciek