Padre napisał:

>> chyba częściej robi się metodą Tiffany'eygo -- płaskownik mosiężny
>> i po oby stronach lut ołowiany formowany w wałek przez napięcie
>> powierzchniowe.
>
> Coś ty masz dane z księżyca :)

Strzępki informacji pozbieranych przez lata. Ostatnio z rozmowy
z gościem, co robił witraż.

> Przeszklenia witrażowe od wieków do dziś robi się tak samo przy
> wykorzystaniu profili ołowianych i kitu witrażowniczego, tylko
> łatwiej jest wyprodukować profile, lutuje się ołowiem tylko
> miejsca ich połączenia. Własnie dla tego do witrazy używano ołowiu,
> że w dawnych czasach można było z niego formować taśmy i profile
> praktycznie bez żadnych skomplikowanych narzędzi.

Tylko o tym kicie nikt mi wsześniej nie powiedział. Wyobrażałem to
sobie tak, ze szkło jest zalane ołowiem.

> Metodą Tiffany'ego robi się lampy, zawieszki i małe przeszklenia
> do mebli,

Mało kto teraz zamawia wielką rozetę, bo akurat postanowił zbudować
katedrę. Te drobiazgi, to dzisiaj główny rynek.

> krawędzie szkła owija się taśmą miedzianą i lutuje zwykłym stopem
> SnPb 50/60 a wałek lutu imitujący ołowiany profil powstaje na jej
> wywiniętych krawędziach, dziś jedynym ulepszeniem tej metody jest
> odporny na temperaturę syntetyczny klej którym pokryta jest miedziana
> folia co ułatwia owinięcie szkła. Płaskownik mosiężny stosuje się
> sporadycznie w co którejś spoinie nie zamiast ale oprócz miedzianej
> folii do usztywnienia dużych płaskich powierzchni przy nietypowych
> projektach, czasze lamp po zlutowaniu z obu stron są dostatecznie
> sztywne żeby nie wymagać wzmocnień.

Facet mówił o płaskowniku, a witraż wyszedł sztywny, że hej. Może
dał go każdej do spoiny? O folii nie wspominał, ale powyższy opis
technologii wygląda mi sensownie.

--
Jarek