Pan Paweł Pawłowicz napisał:

>> Problemem ustroju słusznie minionego było to, że nawet jak coś było,
>> to nie było normalnie dostępne. Niektórzy potrafili sobie wszystko
>> "załatwić", lecz nie ja. W Akademii widać ktoś wiedział co i jak,
>> a może nawet w Ministerstwie Kultury i Sztuki mieli specjalny
>> departament od przydziału kalafonii, który realizował dostawy dla
>> skrzypków i kontrabasistów.
>
> A ja kupiłem w sklepie z farbami bez najmniejszych problemów. Jeden
> kilogram, za grosze. Mam do dziś.

Jakoś tłumaczy to fakt, że akurat dla Warszawy nie starczyło. Przynajmniej
dla tych sklepów, gdzie były lutownice. W sklepach z farbami nie szukałem,
nie przyszło mi to do głowy, a i żadnego nie miałem po drodze.

Ale w połowie lat osiemdziesiątych potrzebowałem, pardon maj frencz,
sedesu do remontowanego domu. Nie było nigdzie, więc prosiłem wszystkich
znajomych, by się rozglądali wokół. No i kolega mi kupił na Ursynowie
w... sklepie spożywczym. Stały sobie gdzieś obok pieczywa, a on akurat
przechodził z tragarzami, więc wziął. Ktoś powie, że to nielogiczne,
by akurat tam handlowac kiblami. Bzdura. Gdyby rzucili do budowlanego,
to by ludzie rozdrapali w kilka minut, a ile by przy tym narzekania było,
że mało i nie dla wszystkich starczy. A tak to sobie postały może nawet
dwa dni.

--
Jarek