Użytkownik J.F. napisał:
> Dnia Fri, 11 Dec 2015 21:26:19 +0100, ACMM-033 napisał(a):
>
>>Użytkownik "J.F." <j...@p...onet.pl> napisał w wiadomości
>>
>>>Tylko, ze to byla centrala telefoniczna.
>>>Inne prady, inne druty, inne styki.
>>>To nie byly dwa druty skrecone kombinerkami.
>>
>>Z pewnością. Nie było miejsca na to. [...]
>>Przewód trzeba było odpowiednio odizolować, na określonym odcinku i
>>owijaczką zawinąć. Banalnie proste i w sprawnych rękach szybsze, niż
>>lutowanie. Nawet nie trzeba było specjalnie starannie oczyszczać, lekko
>>przyśniedziały przewód też się ładnie łączył.
>
>
> Odry i Riady byly tak zmontowane. A sami tego nie wymyslelismy, tylko
> pewnie z amerykanskich podpatrzone. A oni uzyli, bo lepsze.
>
> Tylko to jednak byl cienki drucik, owiniety na kwadratowym bolcu,
> zloconym, fabrycznie nowym. Na rogach tego kwadratu byl styk, ktorego
> kombinerki nie zapewnia.
>

Podstawową zaletą połączenia owijanego jest możliwość jego szybkiego
stosowania w gęstwinie innych przewodów, łączówek. Lutownicą nie
podejdziesz, bo przytopisz izolację innych przewodów. Pistoletem do
owijania (wraperem) wciskasz się w kłębowisko makaronu i "bzzzyk".
Niestety, drut do owijania też nie był byle jaki. W centrali E10A,
produkcji poznańskiej Teletry była używana szwedzka lub niemiecka
krosówka, ze srebrzonych drutów, w teflonowej izolacji. Nasza krajowa
potrafiła nieźle zaskoczyć, np. miała nadtopioną izolację na znacznej
długości i losowo zwierała, bo żyła wychodziła z izolacji. Dlatego
stosowano drogą, importowaną. Poza tym nasze wynalazki potrafiły mieć
porowatą izolację, chłonącą wilgoć. Sprawdzone, testowane. Producent
więcej nie popełnił błędów, polegających na wspieraniu krajowego przemysłu.
Potwierdzam solidność połączeń owijanych. Stosowano je nawet w dość
starych magnetowidach VHS. Wyobraź sobie płytki łączone na owijanie.
Połączenia owijane miały też drobną wadę - wrzeciono wrapera (to coś, co
się kręci) potrafiło zeskrobać ledwie widoczny, spiralny, metalowy
włosek z krawędzi piórka łączówki. Piórko to jest ten bolec, wokół
którego owijało się drut. W efekcie włosek potrafił wywoływać zwarcie.
Szukanie było dość długotrwałe - jechałem po drodze połączenia, od płyty
do płyty, szukając według schematu na których piórkach powinny być
łączone. Czasmi pół godziny, czasami godzina szukania i gotowe -
wyciągam ledwie widocznego winowajcę. Na 11 lat pracy miałem kilka
takich przypadków. Być może powodem było krzywe ustawienie wrzeciona w
stosunku do piórka.