W dniu poniedziałek, 7 października 2013 19:58:50 UTC+2 użytkownik Atlantis napisał:

> Mam wrażenie, że każda religia powstała w podobny sposób. Efekt głuchego
> telefonu, celowe oszustwo, żart który zaczął żyć własnym życiem. Jest
> wiele możliwości.

Cycat z książki, zmieniłem w paru miejscach ;)

Prorok rzekł dziś do tłumów: Był sobie dawno temu pewien klasztor, gdzie kapłani
mieszkali samotnie z dala od świata, by zażywać spokoju i kontemplować Księgę. Całe
dnie spędzali na rozmowach z Bogiem. Pewnego wieczoru młody kapłan odczuł nowe
wrażenia podczas głębokiej modlitwy. Było to coś ciepłego i... futrzanego. Spojrzał w
dół i zobaczył kota, który leżał na jego skrzyżowanych nogach. Kot przekręcił się i
potarł głową o kolano kapłana głośno mrucząc. Kapłan delikatnie odsunął zwierzę i
powrócił do modlitwy. Niezrażony kot podszedł wtedy do następnego modlącego się.

-- Bez względu na to, jak wiele drzwi i okien zamknęli kapłani, kot zawsze znalazł
sposób, aby wejść do sali modlitewnej. Po miesiącu tych zuchwałości kapłani mieli już
dość. Chcieli pozbyć się zwierzęcia, lecz głęboka wiara zabraniała im krzywdzić je w
jakikolwiek sposób lub wyganiać z klasztoru na dzikie pustkowie. Nałożyli więc kotu
pięknie haftowaną obrożę i przywiązali go długą smyczą do kolumny w świątyni. Dali mu
jedwabną poduszkę i każdego dnia karmili go, głaskali i bawili się z nim. Kot był
bardzo zadowolony z nowego układu.

-- Kilka lat później stary mistrz świątyni zmarł. Na jego miejsce został mianowany
kapłan z innego klasztoru i życie dalej toczyło się spokojnym rytmem. Nowy mistrz
zauważył, że czarny kot był zawsze przywiązany do północnej kolumny świątyni,
otoczony wybornymi ofiarami i siedział na ozdobnie haftowanej poduszce. Nie chcąc
wyglądać na ignoranta, nie pytał o powód jego obecności, przypuszczając, że jest to
tradycja klasztoru.

-- Kiedy kot umarł, kapłan nakazał więc znaleźć na jego miejsce innego czarnego kota
i umieścić go z pełnymi honorami na miejscu poprzednika. Po pewnym czasie wymarli
kapłani, którzy wiedzieli, dlaczego pierwszy kot był przywiązany do kolumny. Następne
pokolenie mnichów nie znało przyczyny tego szczególnego traktowania. Jednak tradycja
wiązania kota żyła nadal i za każdym razem, gdy poprzednie zwierzę zdychało, kupowano
nowe.

-- Po stu latach pierwszą obrożę zaczęto czcić jako relikt. Po dwustu latach mędrcy
napisali wiele książek z komentarzami na temat duchowego znaczenia wiązania czarnego
kota do północnej kolumny. Po trzystu latach powstały legendy o cudownych
uzdrowieniach za sprawą świętego kota. Do klasztoru przybywali pielgrzymi, by kupować
ozdoby z wizerunkiem zwierzęcia. Gdy po czterystu latach ktoś napisał, że zwierzę
wcale nie jest święte, a źródło całej tradycji mogło być prozaiczne, wyklęto go i
pobito, a cały nakład bluźnierczej księgi spalono.

L.