ACMM-033 napisało:

>> Podobno produkuje sie z proszkow .. ale to kruche powinno byc ...
>
> No, wolfram jest raczej kruchy, miałem stłuczoną żarówkę samochodową,
> gdzie włókno było praktycznie w całości. Chciałem wyprostować, pękło
> niemal natychmiast, mimo wyjątkowo delikatnych ruchów.

Jeśli czysty, to nie taki bardzo kruchy i nawet niespecjalnie twardy.
Blachę wolframową da się ciąć nożyczkami. Druty wolframowe nabierają
twardości w czasie ciągnienia -- od śladowych domieszek z ciągadła
(tak się fachowo mówi na to z dziurką). No i drutu wolframowego, choćby
tego z żarówki, już się tak łatwo nie utnie, nożyczki się wyszczerbią.

Kiedyś, strasznie dawno temu, miałem skądeś szpulkę drutu wolframowego.
Szpuleczka niewielka, jak pięć złotych, a było na niej coś koło 20 km.
Mimo że tak cienki, że prawie go widać nie było, to uciąć było trudno.
Już urwać łatwiej.

A w żarówkach halogenowych, to on jeszcze dodatkowo rekrystalizuje
w wielkie monokryształy, co kruchości sprzyja. O, tak to wygląda:

http://148.81.130.53/bulba.jpg

Nowe włókno (lub nieużywane, tu od świateł drogowych) jest jeszcze na
tyle elastyczne, że daje się skręcić w spiralkę. Przechodzone łamie się
od byle wstrząsu. Zwłaszcza na zimno, bo podgrzane staje się bardziej
elastyczne. To tłumaczy fakt, że odkąd jest obowiązek całodobowej jazdy
z włączonymi światłami, to żarówki starczają na dłużej. Bo wreszcie mają
szansę przepalić się jak każda porządna żarówka -- przy włączeniu prądu.
Kiedyś prawie nigdy się nie przepalały, tylko na zimno łamały się od
wstrząsów (a to dla żarówki musi być nie lada dyshonor).

--
Jarek