W dniu 02.11.2019 o 10:41, kk pisze:

>>>> _z_chodnika_bo_nie_ma_z_tego_punktu_trójkąta_widoczn
ości_. W
>>>> szczególności jak pieszym bedzie osoba starsza, to nawet przy 50km/h
>>>> samochód może być dalej niż fizycznie ona widzi a i tak nie zdąży
>>>> przejść przed nim.
>>>
>>> A kierowca nie może?
>>
>> Może, tylko mu nie wolno.
>
> Nie wolno mu nie widzieć auta "ćwierć kilometra dalej"? To raczej
> naturalne jest a nietypowe by widzieć :-)

Kierowca jak nie widzi, to ma zwolnić. Koniec - to nie ślepy koń na
pardubickiej. Przerażające jak wielu nie odróżnia "nie widzę przeszkód
to jadę" od "widzę, że nie ma przeszkód to jadę". Jak jak nie widzę co
się wokół przejścia albo na przejściou dzieje to zwalniam do 20 albo
nawet do zera jak trzeba - chuj mi się od tego nie kurczy.

> Mnie chodzi o to dlaczego akurat kierowca ma rozwiązywać wszystkie
> problemy pieszych a piesi problemów kierowców nie.

Nawet nie zdajesz sobie sprawy ile przy okazji dbania o własną dupę
problemów kierowców rozwiązują piesi.

> Choćby ciemny ubiór
> pieszego. 50 nie wystarczy by pieszego ubranego na ciemno zauważyć w
> ciemnym miejscu. I nic tu nie pomoże karanie. Prędzej czy później każdy
> z nas trafi na takiego pieszego. Tylko szczęściu będzie zawdzięczał, że
> go nie najedzie.

Jedniu mówią, że szczęściu, drudzy uważają, że szczęściuu należy pomóc.
Nie mówię, że piszy nie jest w stanie mnie zaskoczyć, ale zdarza się to
niezwykle rzadko (a już na przejścu to moze ze dwa razy i akurat nie
brak widoczności był problemem). Więc szczęściu czy pechowi można pomóc.

Gdyby pieszy był chociaż równorzędnym uczestnikiem ruchu.

A niby gdzie jest definicja równorzędnego uczestnika ruchu?

--
Shrek