W dniu 29.09.2023 o 03:45, Arnold Ziffel pisze:

>> Czasem muszę podpytać, wypowiadając daną kwestię tak, jak odsłyszałem :]
>
> Znam to z radia. Ktoś podaje znak. Słyszysz KIF a tam było GIW. Po prostu
> nie słychać różnicy.

Kiedyś w krótkofalarstwie obowiązywało określenie "ryj do mikrofonu".
Chodziło o tembr głosu, który nawet przy bełkocie jest zrozumiały.
Oczywiście musiał się znajdować w "dobrym paśmie audio mcz". Do dzisiaj
obowiązuje to u lektorów i są sprawdzani pod kątem "zrozumienia" i
niespecjalnie nawet chodzi o dykcję, która oczywiście powinna być dobra.

To dość wąskie pasmo zawierające się w tonach 'średnich' co można
wywnioskować choćby z głupiej tuby do nagłośnień. Ma to również
specyfikę w formie "normalize" czyli jednakowa głośność dla całej
wypowiedzi. Właśnie wkurwiają mnie w TV w polskich filmach, tonowane
wypowiedzi, często połowy filmu nie słyszę i nie rozumiem, jeśli są, to
wybieram napisy. Nawet ze słuchawką i poniesioną głośnością jest
niewiele lepiej. Taki urok naszej kinematografii.

Nie zauważyłem tego w obcych produkcjach/niepolskich. Rzadko występuje
ten efekt, co również może być podyktowane tym, że obce nacje są po
prostu głośniejsze kulturowo i nie chodzi o lektora, który z racji
zawodu i wspomnianych predyspozycji, ma "ryj do mikrofonu". Oryginalna
ścieżka dźwiękowa, np po angielsku, leci znacznie lepiej niż w polskim
filmie.


--
LordBluzg(R)??
<<<?i? ć?d?? i Putina i ęjcaredefnoK>>>