> A jednak spróbowałeś. A ja podam druga stronę medalu - pracodawcy
> chcieliby specjalistów z najwyższej półki zatrudniać na umowy
> śmieciowe za najniższe wynagrodzenia. W rezultacie korzystają z usług
> najtańszej siły roboczej - studentów - których mamią przyszłymi
> możliwościami.

Potwierdzam. Byłem na kilku rozmowach, gdzie były duże wymagania za płace
mniejsze niż gdzie indziej.
5-7 lat temu po studiach pracowałem jako programista C pod Linuksem --
pierwsza praca, raczej nie wymagająca olbrzymich umiejętności, płaca na
początek była 3500zł netto, potem mi urosła do 4000zł netto.
Cztery lata temu byłem na rozmowie w firmie, gdzie praca była dość
skomplikowana w porównaniu z tą moją pierwszą (m.in. tworzenie nowych
codeców do transmisji filmów, pisanie programów na bardziej skompilowaną
platformę niż w mojej pierwszej pracy) -- nie przyjęli mnie, a od znajomego
dowiedziałem się, że płaca tam to ok. 2500zł netto (ja chciałem na początek
dwa razy więcej). Szukając informacji o tamtej firmie natrafiłem na blog
studenta informatyki, który zatrudnił się tam za 2000zł netto i cieszył się,
że sobie trochę zarobi pieniędzy na wakacje.
Dwa lata temu byłem w instytucie, gdzie w ogóle mieli bardzo duże wymagania
(tworzenie dość skomplikowanej elektroniki do urządzeń medycznych -- to
akurat nie moja działka, ale tego oczekiwano od idealnego kandydata; pisanie
skomplikowanego oprogramowania) -- proponowali 2000zł netto, bez stałego
zatrudnienia (jedynie zatrudnienie do projektu).
Działam na własny rachunek. Zarabiam więcej (choć, jak pisałem jakiś czas
temu, kryzys nadciąga). Bardzo mi się podoba to, co robię. Są oczywiście
minusy -- jestem i swoim własnym dyrektorem i zaopatrzeniowcem i handlowcem.
Na pewno praca dla siebie jest bardziej obciążająca psychicznie. Czasem
tęsknię za robotą od 8 do 16, a potem wolna główka.

R.