W dniu 27.01.2014 21:55, Grzegorz Niemirowski pisze:
> Grzegorz Kurczyk <g...@c...slupsk.pl> napisał(a):
>> Zapis ze wskaźnikiem stosowałem w związku z optymalniejszym kodem
>> wynikowym avr-gcc. Przy konstrukcji Buff[i++] umieszczonym w pętli w
>> kodzie wynikowym za każdym razem był liczony wskaźnik do i-tego
>> elementu tablicy. Czyli gdy np elementami tablicy Buff były zmienne
>> typu long, to w pętli za każdym przejściem było liczone wskaźnik do
>> elementu wg wzoru ptr = adres_bazowy_tablicy_Buff + i * 4; Przy
>> zastosowaniu wskaźnika był on ustawiany na adres początku tablicy
>> tylko raz przed pętlą, a potem wewnątrz pętli inkrementację wskaźnika
>> załatwiał jeden rozkaz procesora ADIW Z, 4
>> Pozdrawiam
>> Grzegorz
>
> Hm, to ciekawe. Może to przypadłość konkretnej wersji avr-gcc lub
> kwestia ustawień kompilacji. Z tego co wiem, współczesne kompilatory na
> tyle radzą sobie z optymalizacją, że potrafią wygenerować tak samo
> szybki kod dla dostępu wskaźnikowego jak i tablicowego.
> http://stackoverflow.com/questions/2305770/efficienc
y-arrays-vs-pointers
>

To nie tylko kwestia kompilatora ale i możliwości procesora. Przykład,
który podałeś tyczy "dużych" procesorów posiadających rozbudowane tryby
adresowania (32bitowy procesor z rodziny 686). On potrafi sobie policzyć
wskaźnik do elementu tablicy w jednym rozkazie i tu faktycznie nie ma
różnicy. W małym AVR-ku już tak słodko nie ma :-( Wyliczenie wskaźnika
do elementu tablicy to już kilka rozkazów. A jak tablica ma elementy
typu rekordowego o "dziwnej" liczbie bajtów w rekordzie, to w
wyliczeniach wskaźnika pojawia się czasochłonne mnożenie.

Pozdrawiam
Grzegorz