Pan Piotr Gałka napisał:

>> Słowa, teksty, fakty, nazwy, zdarzenia -- to ja zapamiętuję w dużych
>> ilościach i pamiętam potem przez dziesiątki lat. Nie mam przy tym
>> poczucia, że mi jakieś bajty ubywają z dostępnych niezaalokowanych
>> zasobów pamięciowych. Ale nie cyferki (czy ja taki tam znowu normalny,
>> to nie mnie osądzać).
>
> Rzeczy do zapamiętania dzielę na "zależności logiczne" i "nielogiczne
> fakty".
> Te pierwsze wchodzą mi od zawsze bez najmniejszego wysiłku, te drugie
> nie wchodzą, za żadne skarby. Dlatego matma, fiza nie wymagały ode mnie
> żadnego wysiłku, a historia, geografia to był koszmar.

Te pierwsze, to one w ogóle nie są do zapamiętania. One wymagają wyłącznie
sprawnego CPU -- ani RAM ani ROM nie odgrywa przy tym większej roli. Obraz
świata mam całkiem dobrze dostępny w cache (tak przestrzenny, jaki i ten
opisywany w czasie). Ale to są informacje, które uznaję za przydatne na co
dzień, dość często używane (przez CPU). Dokładne daty bitew i wydajności
czterech zbóż z jednego ha -- to mię się nie trzyma.

> Do drugiej kategorii zaliczam twarze. Jestem z chorym tatą u lekarki
> (inna dzielnica) i tak na nią patrzę i w końcu mówię: Wydaje mi się,
> że gdzieś panią widziałem. A ona: Od 8 lat mieszkamy w tej samej klatce.
> Nie wiem śmiać się czy płakać.

Do rozpoznawania twarzy jest specjalny obszar w mózgu. U mnie musiał
zaostać zajęty przez któryś z sąsiednich zwojów, pozostał mi tylko
w szczątkowej postaci. Ludzi, którzy mają odwrotnie, bardzo się ceni
-- bez trudu znajdują pracę jako wykidajło w kasynie. Są tacy, co
rozpoznaja każdą gębę, która się przewinęła przez ten przybytek w ciągu
ostatnich dwudziestu lat.

Takie rozpoznawanie podobno nie jest algorytnicznie złożone. Systemy
komputerowe radzą sobie z tym tak, że znajdują kilka, dosłownie kilka
punktów charakterystycznych twarzy i mierzą kąty i proporcje odległości.
Nadzwyczaj skutecznie to działa.

--
Jarek