W dniu 2010-09-18 19:03, Jarosław Sokołowski pisze:

> Pytając w Usenecie ile drutu nawinąć na ferryt?

;)

Usenet to wielkie ułatwienie po prostu. Dzięki temu nie muszę spędzić
połowy dnia na odwijaniu i dowijaniu zwojów, aż w końcu trafię w
odpowiednie pasmo, uzyskam odpowiednią reakcję i sprzężenie z anteną.
Tego typu eksperymenty robiłem już odnośnie konstrukcji na UKF, gdzie
zwojów jest kilka. Gdy mowa o kilku setkach - wolę zapytać. Jednak,
gdyby sytuacja wymagała eksperymentowania do skutku, wtedy
eksperymentowałoby się do skutku. ;)
W "Tu Polskie Radio Warszawa" Kwiatkowskiego przytoczony został fragment
wspomnień pewnego człowieka, który we wczesnych latach dwudziestych
zabrał się za montaż radia kryształkowego, a potem przerabiał je na
reakcyjne. Wiedział ogólnie jak konstrukcja powinna wyglądać, nie znał
jednak szczegółów - eksperymentował do skutku.


> Jak działa radio, to mnie w szkole (podstawowej) uczono. Nawet było
> o supeheterodynach bodajże. Ale wtedy to nie była wiedza oderwana od
> życia -- każdy takie radio, o jakim go uczono, miał w domu.

W czasach mojej szkoły podstawowej także temat radia był w podręczniku
do ZPT. I na tym się skończyło, bo o ile mnie pamięć nie myli nigdy go
nie przerabialiśmy. To, że sam się tą tematyką zainteresowałem - to inna
sprawa. Potem szkoła dorobiła się sali komputerowej i coś takiego jak
ZPT kompletnie poszło w odstawkę na rzecz "Informatyki". ;)


> Nie wierzę, że krótką broszurką da się dzisiaj laikowi przybliżyć
> tak odjechaną wiedzę, jak klecenie detektorowego radia. Jeśli ktoś
> sam się wcześniej nie zainteresował, nie przeczytał wszystkiego co
> mu było na ten temat dostępne (a o wiedzę niedostępną nie dopytał się
> w Internecie), to wiele z takiej broszurki nie pojmie.

Tylko tutaj nawet nie chodzi o zrozumienie tematu. Przecież opis budowy
"foxhole radio" to raptem kilka akapitów + rysunki. Na Youtube widziałem
kiedyś filmy, na których coś takiego składały dzieci przy niewielkiej
pomocy rodziców (nawinięcie ładnej cewki wymaga pewnych zdolności
manualnych).


> Podziwiam za idealistyczne podejście i za optymizm. Niestety nie
> podzielam go. Dzisiaj można w jeden wieczór uruchomić rozgłośnię
> internetową (nawet będąc laikiem, po przeczytaniu jednego porządnego
> artykułu).

Tylko widzisz. Radio internetowe to radio internetowe. Nie wszyscy
traktują je poważnie właśnie dlatego, że jest internetowe. :) To samo
dotyczy prasy - jakoś większą estymą darzy się te tytuły, które wychodzą
na papierze (i co najwyżej przy okazji mają wydanie internetowe). Nie
postuluję tutaj przyznawania częstotliwości każdemu dzieciakowi, który
chciałby "grać techno" z taką samą łatwością, jak zakłada się radio
internetowe.
Jednak chciałbym, aby pojawiała się możliwość nadawania na przykład na
terenie kampusu uniwersyteckiego. Na zachodzie takie rozwiązania się
sprawdzają, i to nawet na UKF.
http://www.cklu.ca/
http://en.wikipedia.org/wiki/CKLU


> Ale zaraz po uruchomieniu wystąpią dwa problemy. Po pierwsze nikomu
> się nie chce robić programu, a jak nawet się chce, to mu przechodzi
> po dwóch dniach. Po drugie nikomu nie chce się tego słuchać.

Ten problem załatwiają podcasty. ;)
Generalnie jedna czy dwie osoby to za mało jak na prowadzenie stacji
radiowej. Mi chodziło raczej o nieco większy projekt, np. studencki właśnie.