On 2012-07-19, Edek Pienkowski <e...@g...com> wrote:
> Z mojego doświadczenia wynika, że jak ktoś się specjalizuje
> w czymś wymagającym, w sensie, że radzi sobie z czymś co większości
> sprawia spory problem, to poradzi sobie prawie ze wszystkim i to
> zazwyczaj lepiej - natomiast w drugą stronę to nie działa.
>
> Mogę się mylić, dotychczas się nie zawiodłem, ale nigdy nie mów
> nigdy.

To co piszesz jest w zasadzie prawdą. Problem polega jedynie na
definicji "czegoś wymagającego".

Dojście do perfekcji w jakimś języku generalnie wymaga czasu, a nie
zdolności intelektualnych.

Wiem o przynajmniej kilku przypadkach, z którymi się najwyraźniej
jeszcze nie spotkałeś :). Jest sobie stanowisko dla programisty - bardzo
typowe: jakiś język (powiedzmy C++), angielski, XML, SQL itp. I na dole
jest punkt, że mile widziane jest doświadczenie/wiedza z jakiejś
dziedziny, np.: finansów, mechaniki płynów czy biologii molekularnej.

Jak pewnie wszyscy wiemy, punkt "mile widziane" oznacza dokładnie to, że
"jak umiesz to dobrze, a jak nie umiesz to będziesz musiał się szybko
nauczyć". I zdarzają się świetni programiści, którzy nie są w stanie
ogarnąć kilku równań i po prostu odpadają po okresie próbnym. Wtedy
trzeba zatrudnić kogoś gorzej kodującego, ale zdolnego do wykonania
powierzonych zadań.

Zdarzają się też programiści, którzy przychodzą na rozmowę do banku
i zapytani o wiedzę z mikroekonomii odpowiadają, że oni generalnie
gardzą ekonomią, a na rozmowę przyszli, bo bank szuka speców
do wielowątkowości i ona ich akurat interesuje (czasem pojawiają się
dodatki typu "rulez" albo "jest mega"). Po takim tekście rozmowa
jeszcze trwa, ale tylko dlatego, że rekruter nie ma niczego do roboty
i zbiera materiał na żarty w stołówce :).

pozdrawiam,
PK