Dnia Wed, 04 Jun 2014 21:17:16 +0200, Tomasz Wójtowicz napisał(a):
> Cyna to bardzo twardy metal. W normalnym procesie, punkt lutowniczy
> stygnie szybciej na zewnątrz niż w środku (chyba oczywiste). Ponieważ
> wraz ze stygnięciem się kurczy, powstają naprężenia które ściskają
> wnętrze punktu lutowniczego. Naprężenie te w czasie rzędu miesięcy
> powodują "wyciskanie" metalu z wnętrza tak jak pasty z tubki. To właśnie
> ten wyciśnięty metal tworzy włos cynowy.
> Dodanie ołowiu o tyle neutralizuje problem, że ołów jako miękki metal

http://en.wikipedia.org/wiki/Tin
http://en.wikipedia.org/wiki/Lead

Hm, twardosc Mohsa obu 1.5 (czyli bardzo mala), aczkolwiek Brinnela
znacznie wieksza. Ale wytrzymalosc tez wieksza, wiec nie tak latwo
wycisnac.

> działa jak smar łagodzący naprężenia, w efekcie "zgniatany" jest miękki
> ołów a nie sprężysta cyna i włosy nie powstają albo powstają w
> ograniczonym zakresie

Sa przeciez inne twardsze metale, a wloski tworza mniej chetnie.
Dodatek miedzi, ktora jest znacznie twardsza, tez zmniejsza problem.

Cos mi smierdzi to tlumaczenie.

> Bezołowiowe rozwiązania problemu są dwa:
> 1. dodawać innego metalu działającego jak ołów. Teraz dają Ag i Sb,

Antymon trujacy ... i stosowany do utwardzania olowiu.
Cyne zmiekcza ?

> 2. wydłużyć proces studzenia cyny po lutowaniu - im dłużej będzie
> stygnąć, tym mniejsze będą naprężenia włosotwórcze - proces znany od
> stuleci w metalurgii stali jako "wyżarzanie".

Nie ma w typowym piecu ?

J.