W dniu 2016-02-06 00:08, Grzegorz Kurczyk pisze:
> W dniu 05.02.2016 o 21:22, Atlantis pisze:
>> W dniu 2016-02-05 o 18:47, Sebastian Biały pisze:
>>
>>> Przy czym zaznaczam że czasami harvardowatość jest ukryta przed kodem
>>> usera. Mówimy o procesorach gdzie jest to widoczne, jak na przykład AVR.
>>> Tam jezyk C z definicji bedzie musiał być wspierany w mało przenośny
>>> sposób aby wydajnie programować.
>>
>> Hmm... O jakich aspektach kodu pod AVR tutaj mówimy?
>>
>
> AVR ma oddzielną pamięć programu i danych co powoduje, że np do
> odczytania bajtu z pamięci programu (która ma szynę 16-bitową) służy
> inny rozkaz procesora niż do czytania bajtu z pamięci danych z szyną
> 8-bitową. Czyli jeśli z poziomu języka wyższego poziomu chcesz np.
> wyświetlić jakiś napis, to masz dwie różne definicje łańcucha
> określające w jakiej pamięci ma być umieszczony i dwie różne procedury
> do wyświetlania tego łańcucha w zależności gdzie był umieszczony. W
> AVRGCC jest specjalny typ wskaźnikowy do stałych umieszczonych w pamięci
> programu.

Wstępnie zaznaczę, że nie znam kompletnie AVRGCC...

Jeśli tak jest, że w AVRGCC *nie da się* zmienną wskaźnikową wskazać raz
na obiekt w pamięci programu, a potem na obiekt w pamięci zmiennych, to
jest to tylko ułomność owego AVRGCC. MCS-51 miał jeszcze bardziej
porypany model pamięci i do każdej z nich trzeba było się odwoływać
innymi instrukcjami maszynowymi. Niemniej kompilator Keila bez problemu
sobie z tym radził i standardowe wskaźniki C były implementowane w taki
sposób, że takim wskaźnikiem do woli można skakać pomiędzy różnymi
rodzajami pamięci MCS-51. Standard C nie wymusza, że wskaźnik musi być
li tylko adresem. Wskaźnik jak najbardziej może przechowywać dodatkowe
informacje pozwalające na dobranie się do wskazywanego obiektu bez
żadnych dwuznaczności.
W kompilatorze Keila na MCS-51 wskaźnik zajmował trzy bajty -- jedno
pole 8-bit typu pamięci + 16-bitowy adres. Oczywiście były też
niestandardowe wskaźniki służące do pokazywania tylko w wybranym typie
pamięci -- to dla tych co lubią/potrzebują optymalizować kod.

> Przy architekturze von Neumanna nie ma rozdzielenia pamięci danych od
> pamięci programu. O tym czy procesor widzi pamięć w danej chwili kostkę
> RAM, EPROM czy rejestr jakiegoś I/O decyduje dekoder adresów. Procek
> może wykonywać rozkazy umieszczone w dowolnym obszarze przestrzeni
> adresowej. Z punktu widzenia języka wysokiego poziomu w rodzaku C taki
> sam wskaźnik char* może wskazywać na jakiś fragment kodu programu, daną
> czy rejestr układu I/O.

Napomnę o Modified Harvard Architecture, współcześnie
najpopularniejszej, łączącej wspólną przestrzeń adresową i korzyści
posiadania dwóch (a może i jeszcze więcej) magistral.

pzdr
mk