W dniu 02.02.2011 18:02, Jarosław Sokołowski pisze:
> Pan Michoo napisał:
>
>>> Nasz gadolin poszybuje w górę ruchem przyspieszonym, aż w końcu wyrżnie
>>> w magnes. Gdyby ktoś niepokoił się, że od tego wyrżnięcia stanie się
>>> coś złego magnesowi, możemy przed nim zamontować odpowiedni zderzak.
>>> A jak wyrżnie, to jego energia kinetyczna zamieni się w ciepło (sporo
>>> jej będzie, bo magnes wiegachny, więc i prędkość nielicha). Jak gadolin
>>> osiągnie skutkiem wyrżnięcia temperaturę Curie, to się odklei i spadnie.
>> Myślę, że nie osiągnie, bo ilość energii na to potrzebnej będzie większa
>> niż ilość energii otrzymanej ze zderzenia.
>
> A to myślenie jakie konkretnie ma podstawy? Na wielgachność magnesu fizyka
> ograniczeń nie ma, na potrzebną energię też nie -- temperatura otoczenia,
> a więc i gadolinu, może różnić się od temperatury Curie o dowolnie mały
> epsilon.
Ale żeby się zagrzał to musi odkształcić się plastycznie. Jak się
odkształci plastycznie to powstały placek drugi (n-ty) raz nie da rady
się dość odkształcić i zostanie przylepiony już na stałe.

>
>> Pomijasz też energię potrzebną do utworzenia magnesu.
>
> Mam do tego prawo -- bo skoro moc będzie oddawana przy każdym zderzeniu,
> a te będą trwać do końca świata i jeden dzień dłużej, to (skończoną)
> energię jaką Chińczyk włożył w wytworzenie magnesu mogę pominąć.

Nie znam na tyle teorii i nie za bardzo chce mi się szukać - czy
wykonywanie pracy za pomocą magnesu nie generuje strat jego pola?

--
Pozdrawiam
Michoo