Konrad Anikiel wrote:

> Zbierz myśli, opisz jakoś sensownie to ustrojstwo, przeczytaj ze dwa razy, zastanów
się co z tego zrozumieją ludzie którzy nie czytają w Twoich myślach.
> Co to są "takie warunki"? jakieś temperatury, promieniowanie, wibracje, cykliczne
zmiany obciążenia, korozja, duchy?

Jest sobie śruba M3 wkręcona w grubą nakrętkę, albo nie. Jak
jest wkręcona, to jej cylinder wystaje na 1.5mm. Chodzi o pewne
wykrycie, czy jest wkręcona. Najprościej zrobić to krańcówką
wyposażoną w dźwigienkę (i dociskanie jej spodem śruby), ale
krańcówka nie jest gazoszczelna i jej styki zaczną korodować,
pokrywając się warstwą tlenków i siarczków, więc nie jest pewna.
Dlatego chcę to zrobić magnetycznie, ale dystans ~1mm jest zbyt
mały dla prostych technik. Dlatego chciałem to przemieszczenie
"wzmocnić" dźwignią do rozsądnych wartości. Na końcu dźwigni będzie
mały magnes. Nie chcę wchodzić w skomplikowane rozwiązania mechaniczne,
więc dźwignia dociskana zwykłą sprężyna odpada. Sprężyna ma być częścią
dźwigni. Po Waszemu to się chyba nazywa belka jednostronnie podparta.
W odpowiedniej odległości od podparcia będzie ją uginać śruba,
drugi koniec nie będzie obciążony. Idealnym materiałem byłaby
cienka blacha z brązu sprężynowego, ale akurat nie posiadam.
Rozważam więc stal nierdzewną z żyletki, 0,15mm grubości jest
idealne.

Warunki to temperatura do 80 stopni, powietrze atmosferyczne,
brak bezpośredniego kontaktu z wodą, brak wibracji, niewielkie
zapylenie i kurz. Chcę wiedzieć, czy jak śruba będzie uginać
tę blaszkę przez dekadę, to czy po jej odkręceniu blaszka
się wyprostuje, czy też w wyniku jakichś powolnych przemian
pozostanie ugięta. Nie mam zielonego pojęcia, z czego się
robi żyletki, oprócz "stal nierdzewna".

Pozdrawiam, Piotr