Pan Maciej Bebenek (news.onet.pl) napisał:

>> A jeszcze do tego była cała wielka sztuka konstrukcji i dobierania
>> właściwych izolatorów. Do lasu iglastego taki, do liściastego śmaki,
>> przez wieś owaki. Tu szklany, a tam ceramiczny. Chodziło o to, by
>> olejki i pyłki wydzielane przez rośliny jak najmniej osadzały się
>> na powierzchni izolatora mogącej powodować upływność.
>>
>
> A tego to nie wiedziałem :-) Czy energetyka też rządziła się tymi samymi
> zasadami?

W energetyce zmieniło się znacznie mniej -- dalej stosuje się powszechnie
gołe przewody na izolatorach. Tylko tam upływnością nie ma co się
przejmować, wielkich strat finansowych to nie powoduje. Nie podejrzewam
więc, by w liniach niskiego napięcia ktoś zwracał uwage na takie rzeczy.
A w liniach wysokiego napięcia, to już w ogóle co innego. Izolatory są
długie, by zminimalizować prawdopodobieństwo jakiejkolwiek upływności
i zainicjowania łuku. I nie ma ich milionów (jak telefonicznych w okresie
świetności), więc nie trzeba optymalizować ceny. Jedna zasada jest
wspólna -- każdy izolator powinien być maksymalnie gładki i syfoodporny
(cholera wie, może te energetyczne dzisiaj jakim teflonem powlekają).

Taki izolator telefoniczny oblepiony spadzią lipową, przysypany
pyłkami roślin czy innym kurzem, to potrafi być pięknym źródłem
szumu. Niech no tylko delikatnie mżyć zacznie albo co. Dlatego
za starych dobrych czasów telefoniarze ganiali po słupach ze
szczotką i czyścili izolatory.

A tak w ogóle, to: http://www.nia.org/ (trochę wolnych dni nadchodzi).

--
Jarek