> >   Uparłeś się pomijać dwa najważniejsze elementy:
> > - 10 000 zdjęć dla 100 razy krócej (tam jest SQRT !!)
> > - usuwanie szumów statycznych, czyli jednakowych dla każdego zdjęcia.

> Nic nie pomijam. Praktycznie sprawdziłem czy da się zrobić to o czym tu
> dyskutujemy. Wyszło mi, że sumując zdjęcia wykonywane na granicy czułości
>matrycy niespecjalnie dają się skleić je w jedno będące ekwiwalentem zdjęcia o
> 100-1000 razy dłuższej ekspozycji.
> Nie potrafię zaprogramować aparatu by robił darkframe co zdjęcie (a przy
> 100 albo 1000 zdjęć dla obiektu to by musiał być automat), albo co cztery
> zdjęcia. Nie chce mi się pisać własnej wtyczki, która pewnie będzie psu na
> budę.
> Podsumowując, teoretycznie to powinno działać, praktycznie nie działa/nie
> ma implementacji. Jak autor wątku coś znajdzie, chętnie dowiem się o tym,
> bo to ciekawy temat. Dla mnie mit obalony ;-)

Ja tak miedzy przystawkę a deser, bo materię o której niżej znam b. pobieżnie
i raczej z lektury, niz praktyki, ale w wątku padła o tym tylko 2 słowna
wzmianka Pawła W., wiec przypomnę:
Składanie klatek rutynowo stosuje się w długoczasowej [ i nie tylko]
astrofotografii. Wykorzystuje sie zalezność, o której wspomniał Godfryd,czyli
że szum przypadkowy rośnie z pierwiastkiem czasu ekspozycji. W efekcie
uzyskuje się po złożeniu od kilku do kilkudziesieciu klatek o wiele lepsze
zdjęcia, właśnie dzieki poprawie S/N. Przy czym oczywiście NIE jest tak,że
1000x1s=10x100s. Jeśli na pixelu nic nam sie nie zarejestruje z powodu za
słabego sygnału, to żadne uśrednianie szumów składaniem klatek nic nie
pomoże.Zawsze zatem warto zwiększać czas ekspozycji pojedynczej klatki. Dla
porządku dodam , że w astrofoto sa jeszcze inne powody składania klatek:
1) kompensacja poruszenia zdjecia w wyniku niedokładności prowadzenia kamery
za obiektem -dotyczy fotografii obiektów tzw. mgławicowych, wymagających
długiej ekspozycji. W przypadku foto analogowego nie było takiej możliwosci,
albo ekspozycja była cały czas prowadozna perfekcyjnie, albo zdjecie było
poruszone i do widzenia. Wyobraźcie sobie naswietlanie obrazu galaktyki na
kliszy przez 45 minut z ogniskową kilkaset mm -a takie rzeczy kiedyś robiono
2) kompensacja turbulencji atmosfery -stosowane w astrofoto planet. Tu juz nie
chodzi o wyciaganie słabego sygnału, bo światła jest dosyć sporo. Chodzi o
eliminację wpływu atmosfery [i ew. dokładności prowadzenia], przy
fotografowaniu z ogniskowymi rzędu minimum kilku metrów. Stosuje się
rejestratoy o stosunkowo małej liczbie pixeli, za to kręci sie taką kamerką
film zawierający kilkaset do tysiąca klatek. Następnie program je dopasowuje i
składa, odrzucając [chyba czasem robi się to ręcznie] te, które nie pasują
zbyt dobrze.
Szczegóły mozna znaleźć w opracownaiach traktujacych o astrofotografii lub
podejrzec parametry ekspozycji zdjęc zamieszczanych w galeriach astrofoto
Pozdrawiam
-J.

--
Wysłano z serwisu OnetNiusy: http://niusy.onet.pl