> Zgadza się. Gdzieś jednak wyczytałem, że to, co człowiek promieniuje,
> jest na granicy widzialności. Ja przypuszczam, że mogę mieć defekt
> powodujący, że niektóre nerwy, zmysły, mogę mieć w pewnych warunkach
> bardzo przeczulone, często zdarza mi się wyłapać niuanse tak drobne, że
> niezauważalne nawet przez specjalistę. Na codzień ignoruję to,
> zwariowałbym, przejmując się tym, co wyłapuję. Poza tym, wspomniałem
> wcześniej o aurze, takie coś widziałem, tak wyglądało. Do sprawdzenia
> tego skusiło mnie to, że po długim przyzwyczajeniu oczu do ciemności, za
> przeproszeniem, odlać się mogłem pójść przyświecając sobie małą zapałką,
> a widoczność miałem wyjątkowo dobrą (aż dziw, ze mam kurzą ślepotę w
> stopniu niewielkim). Nominalnie, nie powinienem widzieć nic w ciemności,
> a widziałem jakby ciemnoczerwone tło, które, o zaskoczeniu, zmieniało
> swą intensywność (bardzo minimalnie), przy mruganiu powiekami.
> Trudno jednoznacznie określić/zaprzeczyć, czy widziałem jakąś bliższą
> podczerwień, czy coś rzeczywistego innego, czy jednak białkowy pecet
> zrobił psikusa, sztucznie tworząc obraz rzeczywistych palców... bez
> jakichś specjalistycznych badań...
>



Ciezki przypadak nie wiem czy dlugie leczenie pomoze w czymkolwiek.