Pan Mateusz Viste napisał:

>> Ze dwadzieścia lat temu zanosiłem do naświetlarni postscriptowej
>> książkę. Taka cegła, z tysiąc stron. Pytali mnie ludzie z obsługi, na
>> czym przyniosę -- goły twardy dysk (taka była wtedy moda), jakiś
>> zipdrive czy też inny magnetooptyk. Mówię im, że nośnik zwyczajny,
>> trzyipółcalowy. A oni od razu -- to ile tych dyskietek będzie, chyba
>> cały worek. Była jedna. I chyba się na niej nawet kopia zapasowa
>> zmieściła.
>
> 20 lat temu to mniej więcej okres kiedy IT zaczęło się psuć. Tzn.
> programiści rozleniwiać, bo megaherców i megabajtów przybyło na tyle, że
> nie trzeba było już głowić się zanadto nad skutecznością czegokolwiek,
> tylko trzaskać programy aby szybko oddać, aby jakoś działało.
>
> Swoją drogą, 1000 str. na dyskietce to już mocno górna granica. Zwyczajny
> ("znormalizowany") maszynopis to 1800 znaków na stronę. Przyjmując 1 znak
> = 1 bajt (w 1996 kodowanie książki pewno było w jakimś Latin II) i narzut
> PS rzędu 5% wychodzi maks. jakieś 800 stron na nośniku 3.5" DS HD. Na
> backup już miejsca nie starczy. Chyba że książka zostało uprzednio
> potraktowana jakimś pkzipem lub innym arjem.

Tak, oczywiście było to zipowane. Narzut większy niż 5%, bo postscript
jest jednak siedmiobitowy, każda literka nie-ASCII zajmuje cztery bajty
z cyferkami, ale zipuje to się dobrze. W tamtym czasie nikogo nie dziwili
atryści, którzy w tworzonym postscripcie zamieniali *wszystko* na krzywe
Beziera, łącznie z napisami. Nic dziwnego, że byle pierdółka zajmowała
cały dysk.

--
Jarek