Pan Waldemar Krzok napisał:

>> Teraz trzeba wybierać dziewięć cyfr! Słownie: dziewięć. Powtórzmy to
>> jeszcze raz: dziewięć! Już ja widzę tych, co będą tego używali na co
>> dzień. Niezły dowcip.
>
> No i co z tego. Za Gierka dzwoniło się do Warszawy przez 822 i 6 cyft
> numeru i ciągle zajęte. Jakoś się przeżyło to wybieranie.

Ludzie wtedy byli twarde. A jak człowiek miał zapłacić trochę kasy za
takie połączenie, to i wiedział, że nakręcić się też będzie musiał.

> A tak bajdełej, to mój numer faxu w robocie ma 10 cyfr, bez kierunkowego,
> a i 12 cyfr się w Niemczech znajdzie.

Ale pstryka się w klawiaturę.

>>> Koncepcja jest taka, że telefon ma działać tak, jak wtedy, gdy był
>>> podłączony do linii telefonicznej. Z tą różnicą,
>>
>> Z tą różnicą, że jak były czasy jego świetności, to się wykręcało
>> numery pięcio-, albo sześciocyfrowe. W większych miastach, bo często
>> były to numery czterocyfrowe lub krótsze. To naprawdę jest duża różnica
>> (tak jak w swoim czasie "złote numery", tak w czasach świetności tarcz
>> numerowych poszukiwane były numery z "młodymi czyframi", broń Boże bez
>> zer).
>
> Opole miało 5 cyfr od środka lat 70tych, a większym miastem raczej nie
> jest. No i dzwoniło się też po okolicach, Wrocław na przykład. Kiedyś
> był lepiej wykształcony palec wskazujący, a teraz jest kciuk :-)

Pięć było również w Krakowie, w osiemdziesiątych było sześć, a to było
trzecie (dzisiaj drugie) miasto w Polsce. Tu gdzieś jest granica
używalności tarczy numerowej. Jak we Warszawie dokładali siódmą cyfrę,
to właściwie wszyscy już mieli klawisze.

--
Jarek