Pan Mirek napisał:

>> Nigdy nie było tak, że cały czas nadawano z modulacją koloru,
>> a znaczące partie szły jeszcze jako czarnobiałe. Zaczęło się
>> od pojedynczych programów w kolorze, póżniej ich udział rósł,
>> ale gdy doszło do "pół na pół" (przed południem leciały
>> czarnobiałe), to jeszcze system nadawania przełączano.
>
> Ojca już niestety nie mogę zapytać o co to chodziło, ale czy
> w pewnym okresie nie mogło być tak, że audycje w kolorze
> były realizowane na nowym sprzęcie (przy okazji kolorowym)
> a czarno-białego już nie modernizowano?

Mogło tak być i było tak. Telewizja Polska za czasów prezesury
Macieja Szczepańskiego, lepiej znanego pod pseudonimem "Krwawy
Maciek", była telewizją na bardzo wysokim poziomie. Oczywiście
była to tuba propagandy sukcesu Edwarda Gierka, ale technicznie
i organizacyjnie stała wyżej od wielu zachodnich odpowiedników.
Za siermiężnego Gomułki Jeremi Przybora z Jerzym Wasowskim
musieli własnoręcznie białą kredką robić prążki na przypadkowej
tkaninie, bo nie było pieniędzy na odpowiedni materiał na frak
czy inną jaskółkę. Aż tu nagle sypnęło kasą jak manną z nieba.
Kupiono mnóstwo nowego sprzętu, pamiętam, że kamery były od
Boscha. Teraz odszukałem informację, że pierwszym kolorowym
programem TVP była transmisja ze zjazdu PZPR w grudniu 1971 r.
Wiedziałem o tym, ale mi ta wiedza zdążyła do dziś ulecieć.
Potem długo jeszcze robiono materiały czarnobiałe -- te poza
studiem i tam, gdzie nie opłacało się wysyłać wozu transmisyjnego.
Mam wrażenie, że to po prostu kręcono szesnastką na taśmie filmowej.

> Podobnie dziś może być widoczna lepsza jakość na programach
> SD, które realizowane są na sprzęcie HD... choć teoretycznie
> nie powinno być różnicy.

A to już inaczej widzę. Kiedyś o telewizji mówiono jako o kolejnej
muzie (już XI z rzędu). Ograniczenia techniczne były duże i dobrze
zdefiniowanie, więc materiał realizowało się zupełnie inaczej niż
na potrzeby kina. Jan Suzin, jak zapowiadał film albo czytał program
na jutro, to gębę miał na cały ekran -- inaczej by ktoś go mógł
pomylić na przykład z Małcużyńskim. Fajne w telewizji było właśnie
to, że nie atakowała formą. Do takich realizacji potrzeba było
fachowców, a nawet Fachowców przez duże "ef". Artystów -- inaczej
mówiąc. Dzisiaj takich nie ma, telewizja już dawno umarła. Dzisiaj
bierze się kamerę HD z obiektywem o głębi ostrości od pół metra
do nieskończoności, za kamerą sadza się absolwenta Szkoły Wyższej
Telewizji i Gastronomii, a przed kamerą kilku fagasów, co to akurat
mają chwilkę czasu i mogą pogadać przy śniadaniu. Wszystko to rzecz
jasna zdjęte w planie ogólnym, żeby było widać wypastowane buty,
fryzurę, i jeszcze musi zostać trochę miejsca o góry i udołu, bo
tam muszą być te wszystkie szklane błyszczące elementy scenografii.
No i co to kurna ma być i po co to komu?

Nie, dzisiejsze realizacje telewizyjne po prostu nie mają żadnej
jakości. To, co dzisiaj warto obejrzeć na domowym ekranie, to filmy
robione na potrzeby kina. Bo różnicy w percepcji w zasadzie nie ma
już żadnej. Oczywiście jeśli nie ogląda się na kineskopie z czarnym
pasem uciętym u góry i u dołu ekranu. Telewizja umarła, ale pojawiło
się w domu kino.

Jarek

--
W telewizji czterej znawcy
Od nawozów i od świata
Orzekają, co się zdarzy
W Gwatemali za trzy lata