W dniu 2017-10-27 o 09:14, CTP pisze:
> W dniu czwartek, 26 października 2017 17:40:26 UTC+2 użytkownik T. napisał:
>> Oczywiście że maluch był bardziej niezawodny. Mój ojcieć miał go 19 lat
>> - raz tylko rozrusznik nawalił - okazało się, że szczotki na komutatorze
>> się skończyły...
> Jakąś emotkę chociaż dałbyś na końcu, bo nie wierzę, że piszesz to na poważnie.
Miałem malucha przez 10 lat. Kurczę, ile ja się go napchałem w zimie, to nie zliczę.
To auto, to był jeden wielki eksperyment włoskich konstruktorów. Permanentnie
zacierające się zwrotnice. Przekładnia kierownicza z mimośrodem, który lubił się
zacierać, przez co można było się bardzo zdziwić podczas jazdy, bo w lewo luzy się
powiększały a w prawo kasowały (albo odwrotnie - już nie pamiętam). Wiecznie
niedoładowany przez prądnicę-zabawkę akumulator, przez co poniżej -5 stopni można
było zapomnieć o jeździe. Urywające się linki od gazu i rozrusznika. Można by
wyliczać bez końca.
> Dopiero chyba w latach 90-tych maluch przeszedł gruntowną modyfikację - dostał
alternator, rozrusznik z kluczyka, pojawiły się dodatkowe smarowniczki na zwrotnicach
i zębatkową przekładnie kierowniczą.
>

Mój ojciec, jako hobbysta, mocno zadbał o auto na początku. Wyciszył
komorę silnika filcem i cienką blachą. Spód pomalował farbą okrętową. W
koszulki linek wlał nieco oleju. Osobiście wywlekałem rurki odpływu wody
spod przedniej szyby, bo producent wkładał je byle jak i woda lała się
do błotników (a powinna na zewnątrz). Do silnika (oleju) dodawał
dwusiarczku molibdenu. Nie było z nim żadnych kłopotów. Rocznik był, o
ile pamiętam, 1978. Potem wymieniliśmy prądnicę na alternator,
reflektory na halogeny oraz pasy na zwijane. Odpalał zawsze od pyknięcia.
T,