[...]W sumie nie da się ułożyć tak karbonu i szkła by na poziomie
> molekularnym w jakiś sposób się połączyły...do tego ta żywica. Być może właśnie
> newralgicznym punktem będą warstwy epoksydu. Ale to już będzie inna sprawa. [...]
>

eee... to nie całkiem tak. Warstwy węgla w kompozycie też się nie łączą
na poziomie molekularnym ;-). Też określenie "warstwy epoksydu" jest
chyba trochę nieścisłe; żywica (matrix) jest (w pewnym uproszczeniu)
TYLKO po to żeby sklejać włókna konstrukcyjne w jedną całość i umożliwić
im przenoszenie obciążeń wielokierunkowych. Sama przenosi wyłącznie siły
ścinające (w dobrze zaprojektowanym kompozycie, rzecz jasna) i powinno
być jej możliwie mało. Ale przy ponad dwukrotnej różnicy w module Younga
wartość tych naprężeń ścinających nawet w idealnie zrobionym kompozycie
będzie za duża. Są plecionki węglowo-szklane, ale one akurat są
przeznaczone do skorup o stosunkowo małych odkształceniach. Ja na Twoim
miejscu bym olał szkło całkiem... w ostatecznym projekcie. Do prób
mógłbyś użyć czystego szkła i krajowego Epidianu (co wyszłoby bardzo
tanio), z założeniem, że gotowa sprężyna będzie 2x mocniejsza i 2x
sztywniejsza. To tylko propozycja, ale chyba warta przemyślenia.