W dniu 11.12.2023 o 10:43, J.F pisze:
> Ech, głupota ludzka nie ma granic.
> Ku przestrodze:
> stary aku samochodowy, o którym pisalem, mial z boku dziurke do
> odgazowania. No to wsadziłem tam kawałek węzyka, akurat miałem taki
> ok 1mm srednicy w srodku, dlugi na ponad metr, i w czasie ładowania
> poczułem delikatny wypływ - znaczy sie gazuje.
>
> I tu zamiast skończyc, pomyślalem ze fajnie byłoby zobaczyc płomien z
> tego wężyka. Zbliżyłem zapalniczkę ... i teraz mam akumulator z
> oderwaną górną pokrywą :-(
>
> A przeciez kolega miał takie radzieckie urządzenie, które
> elektrolizowało wodę, i mieszanka gazów wypływała przez palnik.
> Jak oni to zrobili?

Kluczem jest dysza. Po zainicjowaniu (na przykład iskrą albo płomieniem)
strefa spalania rozszerza się z określoną prędkością zależną od składu
mieszanki. Jeśli prędkość mieszanki w dyszy jest większa niż prędkość
spalania, to płomień nie przeskoczy.
Drugim istotnym elementem jest metalowa siatka na dole dyszy. Jeśli
płomień do niej dojdzie, metal odbiera ciepło co uniemożliwia inicjację
spalania po drugiej stronie dyszy.
Tak nawiasem mówiąc, prędkość spalania węglowodorów jest bardzo mała,
dlatego łatwo skonstruować palnik. Przy okazji: ze względu na niewielką
prędkość czoła spalania, tak zwany wybuch metanu w kopalni właściwie nie
jest wybuchem a pożarem. Problemem jest to, że mieszanka pali się
wewnątrz płuc górnika, a to prowadzi do poparzenia wnętrza płuc.
Dla wodoru ta prędkość jest relatywnie wysoka, dlatego trudno zrobić
palnik spalający mieszankę. A jeszcze trudniej zrobić bezpieczny palnik
do wodoru.
A już zupełnie nawiasem: płomień wodorowy nie świeci, tak naprawdę to w
ogóle go nie widać. Przez to można wsadzić palucha tam, gdzie nie trzeba
(sprawdzone).

Paweł