> Druga sprawa to dostęp do danych - np. w funkcji printf podajesz jako
> pierwszy parametr adres ciągu znaków do wypisania. No i w ARMach adres
> to adres - może sobie być w obszarze programu (np. w pamięci Flash),
> może być w danych. A w AVRach to dopiero jest jazda - wymagane są
> oddzielne funkcje pobierające ten ciąg z pamięci danych (printf) oraz z
> pamięci programu (printf_P) i specjalne makra nakazujące umieszczenie
> ciągu znaków w pamięci programu.

Wiele tych niedogownosci jest gcc-specyficznych, bo gcc nie obsluguje
segmentow pamieci - ale ma sie to wkrotce zmienic. Ale ma to tez zalety
- w AVR mozesz miec 64kB FLASH i 64kB SRAM i ciagle adresowac je za
pomoca 16-bitowych wskaznikow, co daje istotne zyski, a przy madrze
napisanym programie korzystanie z oddzielnych funkcji nie jest az tak
uciazliwe. Inaczej musialbys miec wskazniki co najmniej 17 bitowe, czyli
w praktyce 24 bitowe, niezly overkill dla procesora, ktory wlasciwie nie
ma instrukcji operujacych nawet na 16 bitach.
Funkcje tez mozna napisac uniwersalne - ja np. w jednym z programow
zdefiniowalem sobie makra, ktore powoduja, ze najstarszy bit adresu
interpretowany jest jako wskaznik rodzaju pamieci - jak jest 1 to FLASH,
0 - SRAM, oczywiscie zaweza mi to ilosc obslugiwanej pamieci do 2x32kB,
ale mi to wystarczylo. W C++ mozna to zrobic jeszcze bardziej elegancko
i transparentnie dla programu.



--
Inteligentny dom - http://idom.wizzard.one.pl
http://idom.sourceforge.net/
Teraz takze forum dyskusyjne
Zobacz, wyslij uwagi, dolacz do projektu.