Pan Dariusz Dorochowicz napisał:

>> Skrót myślowy - chodzi o położenie par w kablu wieloparowym i łączenie
>> kabli. Jeśli dwa kable zaciągnie się z dwóch stron, to nie da się ich
>> potem połączyć w mufie, bo ułożenie par będzie przeciwne i łączenia
>> nie da się zrobić.
>> Wbrew pozorom i intuicji to wcale nie jest obojętne. Wie to każdy, kto
>> kiedykolwiek miał w rękach kabel wieloparowy i musiał go rozszyć.
>
> Muszę (!) napisać, że czytając ten wątek po prostu poraża stan wyobraźni
> niektórych (a może to większość?) ludzi. Nie potrafią sobie wyobrazić
> takiej prostej sytuacji. Toż tu nawet 3 pary wystarczą żeby temat móc
> zauważyć.

Wyobraźnia większości ludzi (a może nawet wszystkich) jest na tyle
rozwinięta, że w końcu zrozumieją, iż obracjając kablem nie da się
zmienić kierunki skręcenia skrętek. Stwierdzenie, że "jak się nie
obrócisz, dupa nadal z tyłu" jest tak fundamentalne, jak prawo Ohma.

Powtarzane są opinie kablarzy (lub o kablarzach) niemające związku
z tym o czy powyżej. Położenie wiązek w kablu miało znaczenie
przy łączeniu kabli ołowianych. Takie połączenie było konstrukcją
geometryczną, spojenia kabli były krótkie, izolowane jakąś owijką.
Jeśli numeracja wiązek obiegała przekrój kabla zgodnie ze wskazówkami
zegara, to w tej drugiej powinno być odwrotnie. Wtedy każda para
łatwo trafiała na odpowiednik w drugiej połówce i dało się to łatwo
oblutować ciasną mufą. Ale to było dawna i nieprawda. Dzisiaj ta
"konstrukcja geometryczna" zamieniła się w "konstrukcję topologiczną".
W końcach obu połówek wyciąga się w wiązki na odcinku circa pół metra,
z odpowiadających sobie wiązek wydłubuje sie pary i łączy je żelkowymi
kostkami. Potem wiąże się te druciki sznurkiem jak snopki i kolanem
wpycha w sporą mufę.

--
Jarek