sundayman napisał:

>> by sprawić, aby nas wszystkich zakwaterowali w jednym baraku. A będzie
>> to najweselszy barak w całym obozie. Tak więc trzymajmy się razem.
>
> - Panie generale - ich trzeba trzymać jak Hannibala Lectera !
> Związanych i w maskach na twarzy !
>
> - Próbowaliśmy. Niestety, jeden w nocy zrobił napalm, drugi wystrugał
> z krzesełka drona i razem z trzecim wysłali to wszystko nad barak
> strażników... Masakra.

-- Po pierwsze, wagon aresztancki winien posiadać kraty ochronne.
To jest takie jasne jak słońce i wagon nasz kraty przepisane posiada.
Siedzimy za doskonałymi kratami. Co do tego, wszystko jest w porządku;
po drugie, w uzupełnieniu C.K. rozporządzenia z dnia dwudziestego
pierwszego listopada roku tysiąc osiemset siedemdziesiątego
dziewiątego, każdy wagon aresztancki powinien posiadać wychodek.
Jeśli takowego nie ma, to w wagonie znajdować się winno naczynie
przykrywane do wykonywania małej i dużej potrzeby aresztantów oraz
straży im towarzyszącej. Tutaj właściwie nie może być mowy o wagonie
aresztanckim, bo nie ma owego wychodka; znajdujemy się w zwykłym
przepierzonym wagonie, oddzieleni od reszty świata. Nie ma tu także
owego naczynia krytego, które by...

-- Możesz pan robić oknem -- rzekł zrozpaczony kapral.

-- Pan kapral zapomina -- rzekł Szwejk -- że żadnemu aresztantowi
nie wolno zbliżać się do okna.

-- Po trzecie -- wywodził dalej jednoroczny ochotnik -- powinno
znajdować się tu naczynie z wodą do picia. I o tym także pan nie
pomyślał. A propos! Czy wiesz pan, na której stacji rozdawany
będzie menaż? Nie wiesz pan? Naturalnie, wiedziałem, że pan się
nie poinformował.

Więc widzi pan, panie kapral -- odezwał się Szwejk -- że wożenie
aresztantów to nie żaden szpas. Nas trzeba otaczać troskliwą opieką.
My nie jesteśmy takimi zwyczajnymi żołnierzami, którzy o wszystko
muszą kłopotać się sami. Nam trzeba przynosić wszystko, wszystko
pod sam nos, ponieważ są na to takie rozporządzenia i paragrafy,
których każdy musi się trzymać, bo inaczej nie byłoby porządku.
"Człowiek aresztowany to taka bezradna istota jak dzieciątko
w poduszce, mawiał jeden mój znajomy włóczykij, o niego trzeba się
kłopotać, żeby się nie zaziębił, żeby się nie irytował, żeby był
zadowolony ze swego losu, żeby nieboraczkowi nikt krzywdy nie czynił."

--
Jarek