bartekltg pisze:

>>>> Moja Mama, z nieżyjącym już bratem, niedługo po wojnie, jak losy
>>>> rzucały po kraju, w Międzyzdrojach, jak wychodzili po swoją Mamę,
>>>> a moją Ś.P. Babcię na dworzec kolejowy, z racji braku oświetlenia
>>>> po drodze wieczorem, używali do oświetlenia ładunku prochowego
>>>> (mama mówi, że to długa rura, bodajże z pocisków V2) ze znalezionych
>>>> pocisków. Rozbrajaniem zajmował się jej brat ze znajomymi. Tym sobie
>>>> oświetlali drogę.
>>>
>>> Raczej nie, bo proch plonie szybko.
>>
>> No, to chyba rzeczywiście nie proch, bo wg relacji Mamy,
>> płonęło to nawet dość długo.
>
> Może po prostu trotyl. W ognisku podobno pali się ładnie:)

Do trotylu to pasuje, widziałem kiedyś jak się pali. Dobrze, ale nic
specjalnego, można było świeczką świecić zamiast. Chyba że to był
tam wtedy najłatwiej dostępny materiał, bardziej powszechny od świec
i surowców na nie. Z tamtego okresu znane są też opowieści o gotowaniu
zupy z granatów. Wkładało się takie z wykręconymi zapalnikami do gara
z wodą -- i na kuchnię. Materiał wybuchowy mięknie w temperaturze
mniejszej od stu stopni, wypływa z grantów i pływa powierzchu. Można
z niego uformowac potrzebny kształt.

--
Jarek