nadir napisał:

>> Nie za mało, tylko za dużo. Ludzie o trójbarwnej percepcji barw na
>> tych wszystkich tablicach widzą *dwa* wyraźnie różniące się kolory,
>> ale w różnych odcieniach. W jednym kolorze są ciapki składające się
>> na tło, a w drugim te, z których ułożony jest znak. Różnice odcieni
>> czy jasności też widać, ale mają one niewielki wpływ na całość.
>
> Wierzę Ci na słowo, ja tam niewiele widzę.

W takich przypadkach nie ma innych możliwości poznawczych poza wiarą.

Trzeba tu zaznaczyć, że nikt z nas nie ma w oku kolorowej kamery
zbudowanej tak, jak ta w telefonie. Nie mamy receprotów RGB dających
informację o jasności i kolorze każdego piksela. Różne jednobarwne
czopki rozmieszczone są w siatkówce w sposób dość chaotyczny.
Najwięcej jest czerwonych, mniej zielonych, a niebieskich bardzo mało.
Jak wpatrujemy się w falującą morską toń, widzimy niebieską przestrzeń
mieniącą się odcieniami błękitu czy szmaragdu, przetykanymi refleksami
jasnych promieni słonecznych. Ale za to wrażenie odpowiedzialne są w
większości czopki czerwone, dopiero potem mózg koloryzuje rzeczywistość.

Jak ktoś mówi, że widzi zielone drzewo, to ja mu wierzę. Nawet jeśli
nie ma on w oku oprzyrządowania koniecznego do odróżniania tej długości
fali. To samo, gdy opisuje kolory nieba przy zachodzącym słońcu. Mózg
wpada w pułapkę dopiero w sytuacjach ekstremalnych. Na ogół sztucznie
stworzonych, jak testy Ishihary. W życiu codziennym taką sytuacją może
być ta przedstawiona na poniższym zdjęciu, tak przynajmniej to sobie
wyobrażam:

https://en.wikipedia.org/wiki/File:Assorted_Red_and_
Green_Apples_(deuteranope_view).jpg

--
Jarek