Pan Marcin Debowski napisał:

> Nie wiem czy rozumiem, chodzi wyłącznie jak kolor nazwie? Tu to zgoda,
> bo jest to zapwne wypadkowa wcześniejszych doświadczeń (uwarunkowań
> srodowiskowych). Z tym, że zawsze można weryfikować, którymś ze
> wspomnianych narzędzi podług pewnego wzorca i średnich populacyjnie
> odpowiedzi.
>
> Ale przedpiśca mówi, że wierzy Ci na słowo, że są róznice, które Ty
> widzisz (gdzie on nie widzi) co przecież można zweryfikować robiąc
> zdjęcie i postępując jak sugerowałem.

Rzeczony przedpiśca zmierzy gimpem i zauważy, że dwie plamy opisane
w różny sposób w przestrzeni RGB on widzi tak samo, więc: [1] ja coś
ściemniam z tymi różnicami. Ale tak nie powie, bo wie o co w teorii
chodzi w widzeniu trójbarwnym, jednak w praktyce co do moich odczuć
musi mi wierzyć na słowo.

Chociaż z wnioskiem numer [1] miałby w zasadzie rację. Nieskończenie
wiele kombinacji kilku (np. trzech) świateł o różnych barwach daje
wrażenie tego samego koloru. Nawet bywa tak, że to, co ja uznam za
to samo, dla daltonisty będzie czym innym.

Zauważmy przy tym, że różnica w postrzeganiu kolorów przy użyciu dwóch
albo trzech receptorów jest jakościowa, a nie ilościowa. "Dwukolorowa"
osoba ma taką sama zdolność percepcji bieli jak "trójkolorowa". Jeśli
w zrównoważonym widmie zacznie pojawiać się wybrzuszenie po stronie fal
krótkich, kolor światła będzie odbierany jako coraz bardziej niebieski.
Przez jednych i przez drugiech. Ale gdy asymetria pojawi się z drugiej
strony, dwukolorowiec zauważy kolor "bieski". Dla trójkolorowca ten
bieski może być zielonym, żółtym lub czerwonym -- w zależności od tego,
w którym miejscu garb ma maksimum.

Zatem dla dwukolorowca przestrzeń barw jest liniowa -- od niebieskiego,
do bieskiego. Do przedstawienia barw widzianych przez trójkolorowca jest
już konieczna dwuwymiarowa płaszczyzna (a na niej koło lub trójkąt barw).

--
Jarek