Użytkownik Mirek napisał:
> Filip J wrote:
>
>> Nie da się.
>
> Żeby pocynować aluminium trzeba wtopić go zupełnie w kawałek kalafonii i
> gdy będzie już w niej zanurzony (bez dostępu powietrza) trzeba mocno
> pocierać gorotem lutownicy w celu usunięcia tlenków i pokrycia stopem
> lutowniczym. Podobno można to samo zrobić zanurzając w oleju, ale nie
> próbowałem tego.

Ciężko będzie. Ręczne pocieranie niewiele zdziała, optymalnie jest to
robić lutownicą ultradźwiękową - czyli taką której grot skacze goniony
przetwornikiem ultradźwiękowym. Dodatkowo zdarcie tlenków z aluminium
ułatwia zawartość w topniku soli amonowych - chlorku amonu (salmiaku) i
węglanu amonu (amoniaku do ciasta). Ale łatwo nie jest.
> Z grubym "prętem" może się to nie udać i pewniejsze będzie połączenie
> śrubą z podkładką cu-al.

Podkładka kupalowa nadal wymaga mocnej interwencji mechanicznej - na
styku Al - Al trzeba to intensywnie obrócić żeby tlenki przemielić i
doprowadzić do kontaktu metal - metal (a przypominam - od tlenku glinu
twardszy jest tylko diament, od diamentu - azotek boru jak dobrze
skrystalizowany - borazon z diamentem idą łeb w łeb, zależy który ma
większą czystość i lepszą strukturę - korund jednak ciut im, ale tylko
im, ustępuje). Głównym celem stosowania podkładek kupalowych jest
wyeliminowanie korozji galwanicznej na styku Al - Cu. Jak element Al z
elementem Cu zetknąć to szczelina jest łatwo penetrowalna dla wilgoci,
powstaje ogniwo galwaniczne i korozja żre aż chrupanie słychać. A
podkładka kupalowa ma styk Al-Cu zrobiony hutniczo (znaczy blachę Cu
polano roztopionym Al i później to rozwalcowano na właściwą grubość) - i
w obszar styku dwóch mtali żadna wilgoć nie wniknie, żadne reakcje
jonowe nie zajdą, korozji elektrolitycznej nie będzie - do elementu
aluminiowego dotyka aluminiowa część podkładki, do elementu miedzianego
- miedziana...

--
Darek