Pan RoMan Mandziejewicz napisał:

>> Bo to były naprawdę fajne konstrukcje, szkoda, że niedostępne dla
>> ogółu społeczeństwa.
>
> Bez przesady - zanim zaczęła się posierpniowa zadyma to można było
> spokojnie kupić. Ceny były tak zaporowe, że osiągnięto w miarę
> równowagę między podażą a popytem. Meluzyna kosztowała bodaj 9000 PLN
> bez kolumn, co dawało 3 ładne pensje.

9000 PLN? Polskich Nowych Złotych? Eee... czyba nie. Radmora w drugiej
połowie lat '70 kupiłem za 10700zł (widać Państwowa Komisja Cen na tyle
wyceniła). Kupić w zasadzie się dało, najwyżej trzeba było poczekać.
Jakoś tak raz na miesiąc przywozili, i albo dotrwały do następnego
miesiąca, albo nie.

>>> No i cudeńka eksportowe, tłuczone w Diorze i innych zakładach w
>>> Polsce pod różne marki zachodnie - ale to już w latach 80-tych.
>> Gdzieś czytałem artykuł o prototypowych konstrukcjach powstających w
>> różnych labolatoriach i instytutach. Generalnie wynikało z niego, że
>> pod względem jakości parametrów i wzornictwa nie odstawaliśmy od
>> światowej czołówki, z tym, że nigdy nie było środków na wprowadzenie
>> konstrukcji do produksji. Tak jak np. ubito 'Koncerta'...
>
> Koncerta ubił brak popytu spowodowany zaporową ceną. Na dokładkę
> naprawdę trudno było o szpule do niego - zastosowano jakiś
> pseudoprofesjonalny system, z niczym niezgodny. W Polsce do dzisiaj
> używa się nadal magnetofonów studyjnych bezszpulowych, z prędkością
> przesuwu 38.1 cm/s - Koncert miał max 19.05 cm/s i nietypowe szpule.
> Koncert ze zwykłymi, plastikowymi szpulkami 18 cm wyglądał po prostu
> żenująco.

Nie pseudoprofesjonalny, tylko typowo domowy. Alumieniowe szpule nie
były niczym nadzwyczajnym, na nich sprzedawano taśmy (oczywiście nie
u nas i nie produkcji ORWO). Prędkość 7,5"/s też nie była w takim
sprzęcie niczym niezwykłym. Magnetofon studyjny i krążki bezszpulowe
to zupełnie co innego.

--
Jarek