Pan J.F napisał:

>> Za PRL-u robili neonówki z gwintem E27 i normalną dużą bańką. Mówiło
>> się na to czasem "żarówka bezwatowa" i stosowało na przykład do
>> podświetlania numerów domów. Wiele z nich świeci do dzisiaj w takich
>> miejscach. Światła z nich tyle, że nawet czytać się przy tym da.
>
> A tego to nie pamietam. Krajowy wyrob ?

Podejrzewam, że krajowy. Nie sprawdzę, bo mi się stłukła wiele lat temu.
Ale chodząc wieczorami po bardziej autentycznych dzielnicach Warszawy,
jeszcze takie widuję. Czasem powkładane do skrzynek numerowych
przeznaczonych do oświetlania lampami naftowymi.

Konstrukcja tam taka, że zamiast całego systemu żarnika, wtopiona jest
w szklany słupek podwójna helisa z drutu o średnicy 1-2 mm. Sama helisa
ma tak z dziesięć zwojów, śrenicę ze 2,5 cm i wysokość z 5 cm. Wiec
poświata ma kształt całkiem sporego walca.

> Chyba ze gdzies z koncowki, wtedy sie pojawily rozne, np udajace
> plomien swiecy.

Albo z krzyżykiem. To do kapliczek i ołtarzyków. Te przeważnie z gwintem
E14, sporo mniejsze.

> Najwieksza neonowka ktora mialem miala gwint chyba E14, srednica banki
> ok 2cm, i chyba byla uzywana do podswietlania takich kwadratowych
> wskaznikow ~5x5cm, popularnych za PRL.

Te również w wykonaniu z soczewką skupiającą. Wtedy nie do podświetlania,
tylko zamontowane w oprawce z okrągłym otworem. Układ elektrod przypomina
kapelusz -- za jedną robi rondo, a za drugą denko kapelusza.

--
Jarek